Esperanto kaj Zamenhof

VIVO DE ZAMENHOF - 01

2011-03-25T16:15:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 02

2011-03-25T16:14:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 03

2011-03-25T16:12:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 04

2011-03-25T16:11:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 05

2011-03-25T16:09:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 06

2011-03-25T16:07:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 07

2011-03-25T16:06:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 08

2011-03-25T16:04:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 09

2011-03-25T16:02:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 10

2011-03-25T16:00:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 11

2011-03-25T15:59:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - 12

2011-03-25T15:58:00.000-07:00

VIVO DE ZAMENHOF - Fino

2011-03-25T15:55:00.000-07:00

MEDIUMECO DE ZAMENHOF

2011-02-06T10:58:00.000-08:00

Antaŭ parolu ka prezentado.

Tina Heibeyer Gerhässer 7 aĝa, estas germana knabineto kiu memoriĝas sian lastan enkarniĝon, kiu okazis je malmutaj jaroj. Estas rimarkinda ke Claŭdja, (sia nomo en la lasta enkarniĝo) rivenis al saman familion, kaj nun estas filino de samaj gepatroj. Tina lernis Esperanton kiam ŝi nomiĝis Claŭdja, kiel ŝi mem diras; Krom Esperanto, Tina parolas Anglan, Portugalan, Germanan, kaj ion da franca.

Ni spiritistoj estas plene konvikitaj ke Esperanto aperis sur tero ne kiel frukto de ia hazardo aŭ per kaprico de ia homo, sed jes, ke tiu internacia kaj neŭtrala idiomo estas la resulto de estudoj kaj esploroj efektivigitaj en la Spirita mondo de estuloj specialigitaj pri tiu afero, kaj estis konsentite el ili al la apostola spirito de Zamenhof, posedanta longan serion de servoj plenumitaj en siaj antaŭaj ekzistadoj, prezenti iun lingvojn kapablan la superi la lingvajn barojn, kiuj malfaciligas la pli bonan komprenadon inter la popoloj en la tuta mondo.

Zamenhof, sen ia ombro de dubo, estis (ankoraŭ estas) geniulo kaj, kiel geniulo, mediumo. Kiu volontos studi la vivo de Zamenhof, tiu konstatos, ke tiu vivo estas punktita de faktoj, kiuj elokvente pruvas lian ekstreme senteman psikon, danke kiun la inspira mediumeco ludis ĉe li tre influan rolon por la ellaborado de la internacia lingvo Esperanto. La mediumeco de Zamenhof evidentiĝas en diversaj lokoj de liaj poemoj kaj paroladoj. Lia lasta verko, interrompita de la "morto" estas skizo de spiritualisma kredokonfeso.

Li ĉiam tenis kajeron kaj krajonon sur la tableto ĉe litkapo por noti la bonajn ideojn, kiuj vanadis al li, kiam li estis enlitiĝinta. Liaj humanaj sentoj estis plej noblaj. Li estis kuracisto de malriĉuloj en unu el la plej malriĉaj kvartalo en Varsovio. La grandiozeco de tiu eksterordinara laboro de Zamenhof staras, laŭ ni, sur la granda facileco kun kiu ĉiuj povas lerni Esperanton.

La rimarkinda verkisto kaj filozofo Leon Tolstoj diris, ke tiel granda estas la facileco de ĝia lernado, ke ricevinte iun gramatikon de Esperanto, unu vortaron kaj kelkajn artikolojn en ĉi tiu lingvo, li post du horoj da studo, povis, se ne skribi, almenaŭ legi en ĉi tiu lingvo.

Esperanto ravas ne nur nin, kiuj kuŝas sub la jugo de la karno; kiel materiiĝinta ideo, kiu malrapide, sed firme plifortiĝas inter ĉiuj popoloj en la tuta mondo, la lingvo Esperanto, kiun la misia spirito de Zamenhof sur tero, kiel rimedon de unuigo kaj interkompreno de la popoloj, estas, kiel ĝi alie ne povas esti, simpatie rigardata de la superaj spiritoj en la spaco, ĉar en ĝi ili vidis kaj vidas ian forton, kiu morgaŭ fariĝos nepre necesa ĉe la koncerto de la civilizitaj nacioj.

Zamenhof, ĝuste pro tio, devis lukti kvazaŭ leono kaj suferi kiel ĉiu misiulo, kiu celas helpi la tutan homaron. Oni ne ŝparis al li la moknomojn frenezulo, utopisto kaj detruanto de la nacia sento ! Kaj kial ? Pro la naiva kaj sensenca preteksto, ke "lingvo internacia detruos la lingvojn naciajn kaj la naciojn" . Sed ni estu honestaj je niaj rezonadoj. Kia malfeliĉo okazus al la homaro "se en unu bela tago, kiel enfazis Zamenhof, montriĝus, ke ne ekzistas jam plu nacioj kaj lingvoj naciaj, sed ekzistas nur unu ĉiuhoma familio kun unu ĉiuhoma lingvo". Sed estas vero, ke tia afero neniam venis en la kapo de Zamenhof. La nobla karitema deziro de tiu misiulo celadis nur "doni al la homoj de malsamaj popoloj, kiuj staras unu antaŭ alia kiel mutuloj, la eblon komprenadi unu alian..." Estas oportune, ke ni rememoru ĉi tie la jenajn vortojn de Jesuo: "Kaj alian ŝafojn mi havas, kiuj ne estas de ĉi tiu gregejo; ilin ankaŭ mi devas alkondukti, kaj ili aŭskultos mian voĉon; kaj estos unu grego, unu paŝtito" .

Antaŭ tiuj vortoj de la Dia Majstro, ni sentas, ke ni rajtas demandi: Se la internacia liingvo iam havus la forton silentigi la naciajn idiomojn kaj eĉ kunfandi ĉiujn naciajn en unu solan nacion, ĉu tio estus krimo, malnoblaĵo, herezo ? Tute ne ! Tio estus ja la simpla realigo de la deziro de la Kristo. Unu grego, tio estas ĉiuj plene alligitaj al la pura esenco de Kristanismo, parolante la lingvon unikan de la Amo.

Psikografio de Tina Heibeyer,

per sia spirito mentoro Otto von Schoröder .

INSANA AGADO

2010-11-27T10:55:00.000-08:00

              Zamenhof revenas Polujon, li estas en Varsovio, li plena de ĝojo revidas sian familion, kaj lokojn li multe ŝatas, li restis jaroj en Moskvo, nun li revenis sian urbon, en sia koro, li sentas grandan neceson de labori en sia vivprojekto krei universalan lingvon, sia patro ne estis dome, ankaŭ siaj fratoj, nur sia patrino.
              Li demandis ŝin pri siaj notoj de kreonta lingvo, sia patrino sentas grandan doloron en la brusto, kelkaj larmoj eliras siaj okuloj, ŝi ne scias kiel diri Zamenhof ke sia patro bruligis ĉion siajn notojn. Zamenhof brakumas sian patrinon, ŝi informas lin kion okazis siajn notojn.
              Patrino de Zamenhof diris ke sia edzo pensis ke tio estis la pli bona por li...*."..Ho mia kor' ne batu maltrankvile....Ho mia kor' post longa laborado..."

* parto de poemo Mia kor'.

PATRO DE ZAMENHOF

2010-08-17T17:47:00.000-07:00

Marko ZAMENHOF (naskiĝis la 27-an de januaro 1837 en Tykocin, mortis la 29-an de novembro 1907 en Varsovio) estas Esperanta formo de Markus Fabianvoiĉ Zamenhof, "kristana" aŭ goja nomo de Mordeĥaj ZAMENHOF, filo de Fabian Zamenhof kaj patro de L. L. Zamenhof; instruisto de lingvoj franca kaj germana. Kavaliro de multaj ordenoj.

Detala analizo de la oficialaj dokumentoj permesis konstati ke Mordka Zamenhof oficiale ŝanĝis sian nomon je Marek kaj postmorte la nomon de sia patro Fajwel al Fabian, kio oficiale estis registrita la 20an de aprilo 1871, marĝene de la pli frua naskiĝdokumento de Fejgla.
Marko Zamenhof respondecis pri la cenzurado de la juda revuo Hacefira. Post la momento, kiam en 1888 li preterlasis en tiu revuo la artikolon pri la vingustumado, pri la cenzurado de Hacefira respondecis alia judo, devenanta el Bjalistoko — Chaim Zelig Słonimski (lia nepo Antoni estis fama pollingva poeto), ekscenzuristo el Ĵitomir. En la revuo Hacefira oni skribis ke la cenzuristo Zamenhof estis en la plenumado de siaj devoj tre strikta kaj severa.

La cenzurista “eraro” de Marko estis prezentata kiel grava kaŭzo de la financaj problemoj de la familio de Ludoviko, kiu kaŭzis lian translokiĝon al Grodno en oktobro 1893. Sed tio okazis 5 jarojn post la puno de Marko. Ŝajnas ke la kialoj de la financaj problemoj de la familio estis iom pli kompleksaj. Memorindas ke komence de la naŭdekaj jaroj de la 19a jc. tri filoj de Marko komencis sian multekostan, universitatan edukadon: Fabian — farmacion, Grzegorz (Henriko) kaj Leono — medicinon. Verŝajne estis bezonata ankaŭ la doto por edziniĝanta Gitla.

MISKOMPRENO unua parto

2010-05-05T17:42:00.000-07:00

klaku sur desegno por grandigi gxin.

THE MISUNDERSTANDING

Young Zamenhof is playing with his school friends..when a big boy appeared with another boys.
- "Abe", what do you do here in my districk ? Asked the big boy. And add:
- I do hate you disgusting jew ! Get out of my districk !

MISKOMPRENO fina parto

2010-05-05T17:34:00.001-07:00

klaku sur desegno por grandigi gxin.

Zamenhof didn't understand why these boys hated the jews. At home he talks with his mother.
- Mama, why they hate us so much ?
- son, they are children. Answered Zamenhos's mother.

The young Zamenhof knew that Rosalia his mother had a big heart about equality among the men, but the reality was so far of the ethic he knew and learned from his parents.

Rusio : Esperanto kaj Zamenhof

2010-01-31T14:01:00.000-08:00

Click on the draw to enlarge it.
Klaku sur desegno por grandigi ĝin.
Cliquez sur le tirage pour l'agrandir.
Нажмите на жеребьевке, чтобы увеличить ее.

La Unua Libro unue aperis en 1887 en Varsovio - sur teritorio de tiama Rusia Imperio, Rusio, aŭ Ruslando, kiel oni tiutempe nomis ĝin, kiu siatempe ne nur estis la "naskiĝloko", sed ankaŭ la "lulkorbo" de la nova socia movado, havante difinitajn tradiciojn kaj meritojn en ĝia evoluo. Interese kaj tute kompreneble, ke historio de E-movado en la lando (kiel soci-kultura fenomeno) ĉiam proksime sekvis cirkonstancojn de socipolitika vivo kaj stato de socio mem. Do, pro tio oni povus difini kelkajn ĉefajn, tute malsamajn periodojn en historio de evoluo de esperantismo en la lando: I. Antaŭrevolucia periodo de E-movado en Rusio (1887-1917); II. Postrevolucia periodo (konvencie: inter du mondaj militoj) kaj III. Postmilita periodo ĝis disfalo de Sovetunio.

La Unio de Sovetaj Socialismaj Respublikoj aŭ Sovetunio, mallonge USSR, (ruse Сою́з Сове́тских Социалисти́ческих Респу́блик, СССР, Сове́тский Сою́з) estas ŝtato ekzistinta inter la jaroj 1922 kaj1991. Ĝi okupis sesonon de la monda loĝata sekaĵo. Laŭ la Sovetunia konstitucio de 1977, USSR estis unuiĝa unia multnacia kaj socialisma ŝtato. Post la Granda patriota milito USSR havis sekaĵan landlimojn kun Norvegio, Finnlando, Pollando, Ĉeĥoslovakio, Hungario kaj Rumanio en okcidento, kun Turkio, Irano, Afganistano, Mongolio, Ĉino kaj KPDR en sudo.

"Unua Libro" estas konvencia nomo de la unua lernolibro de Lingvo Internacia, nuntempe nomata Esperanto. Ĝin verkis L. L. Zamenhof sub la kaŝnomo D-ro Esperanto. La libro havas la indikon, ke la cara cenzuro aprobis ĝin la 21-an de majo de 1887 (laŭ la rusa Julia kalendaro, t.e. la 2-an de junio laŭ la Gregoria).

La originala nomo de la verko, en la rusa lingvo, estas "Международный языкъ. Предисловiе и полный учебникъ." (Meĵdunarodnij jazik. Predislovie i polnij uĉebnik., Internacia lingvo. Antaŭparolo kaj plena lernolibro.), sed en priskriboj de la historio de Esperanto oni kutime nomas ĝin Unua Libro. kromnomo certe kontribuis posta verko efektive titolita Dua Libro de l' Lingvo Internacia (1888). Oni uzas la nomon Unua Libro por ĉiulingvaj versioj kaj ĉiuj eldonoj de la verko. Laŭbezone, precipe se temas pri alia versio ol la originalo rusa de julio 1887, oni precizigu, ekz. "la germana Unua Libro", "la dua eldono de la rusa Unua libro".

La Dua Libro estis eldonita de L. L. Zamenhof komence de 1888. Dato de la cenzura aprobo: 18-a de januaro de 1888. Ĝi estis verkita nur en Esperanto kaj havis la jenan titolon: D-ro Esperanto Dua Libro de l' Lingvo Internacia Kajero n-ro 1, kosto 25 kopekoj Varsovio, 1888 Tiu ĉi broŝuro (50 paĝoj) devis esti unua parto de libro, enhavonta kvin aŭ ses kajerojn, aperontajn dumonate dum 1888. Sed post la eldono de la unua parto, Zamenhof decidis ke la aliaj partoj ne plu estis bezonataj; li anstataŭ eldonis la Aldono al la Dua Libro de la Lingvo Internacia .

Esperanto kaj Zamenhofa familio

2010-01-22T13:03:00.000-08:00

Klaku sur desegno por grandigi ĝin.
Click on the draw to enlarge it.
Cliquez sur le tirage pour l'agrandir.
Нажмите на жеребьевке, чтобы увеличить ее.

Esperantologio aŭ Esperantoscienco estas la speciala Esperanta lingvoscienco, okupiĝanta pri vortkonstruo, vortkunmeto, vortenkonduko kaj transskribo de internaciaj fakvortoj kaj de propraj nomoj. Esperantologiaj principoj de vortkonstruo estas ekzemple la principoj de neceso kaj sufiĉo kiuj postulas ekvilibradon inter koncizo kaj klaro de l' vorto.

Zamenhof (germane ankaŭ Samenhof, ruse ankaŭ Заменгов (Zamengov)) estas malofta juda familia nomo, kies portantoj plej verŝajne ĉiuj apartenas al la sama familio. La plej konata membro de tiu familio estis L. L. Zamenhof (1859-1917), kiu en 1887 lanĉis la projekton de la internacia lingvo Esperanto.
Pri la etimologio de la familia nomo ekzistas disputoj, kiuj ĉefe temas pri tio, ĉu ĝi devenas de germana familia nomo (Samenhof) aŭ ĉu de rusa (Zamen(g)ov).
Nur en la jaro 1804, Rusio kiel la unua lando eldonis dekreton, laŭ kiu judaj familioj devis elekti aŭ alpreni konstantan familian nomon. Antaŭ tiu tempo, familiaj nomoj ĉe la judoj troviĝis nur malofte kaj ili ne estis konstantaj.
La nomoj de plej multaj judaj familioj devenas de nomoj de urboj, stratoj, domoj ktp., en kiuj la familio foje vivis. Ĉar en la mezepoko multaj judoj vivis en Germanio, la plejmulto de la judaj familioj estas germandevenaj.
L. L. Zamenhof en sia letero al la Berlinaj Esperantistoj mem konstatis, ke lia nomo havas devenon germanan. Pro tio, kaj ankaŭ pro aliaj kialoj, ŝajnas esti neprobabla la alia teorio pri la rusa deveno de la familia nomo, laŭ kiu oni opinias ke ĝi devenas de la rusa vorto zamena = interŝanĝo, transformiĝo, kun familinoma finaĵo -ov, des pli ke en liaj fruaj ruslingvaj verkoj, L. L. Zamenhof mem ortografiis sian nomon ne "Zamenov" sed "Zamengov", kie la rusa g reprezentas la sonon h, kiu apenaŭ ekzistas en la rusa lingvo.
Hersz Zamenhof
Hersz ZAMENHOF (alia nomo Gersz ZAMENGOF) naskiĝis en majo aŭ junio 1870 en Bjalistoko (tiam en Rusio). Li mortis la 24-an de julio 1870.
Mina Zamenhof
Mina ZAMENHOF (alia nomo Minna ZAMENGOF) naskiĝis la 28-an de novembro 1872 en Bjalistoko (tiam en Rusio). Ŝi mortis la 20-an de januaro 1873.
Gekuzoj de Ludoviko
Gefiloj de Josel Wolf Zamenhof la onklo de Ludoviko
• Chajka Zamenhof (1858-1862), seninfana
• Rebeka Zamenhof (1867- 1874), seninfana
• Frejda Zamenhof (1868-1870), seninfana
Aliaj
• Fabian Zamenhof (naskiĝis 1913, mortis 1923 pro skarlatino) estis filo de Miĥajl Zamenhof, kaj ties edzino Jelizaveta Miĥajlovna. Li estis nepkuzo de Ludoviko (nepo de lia kuzo Fabian ).
Lidja [Lidia] ZAMENHOF, la plej juna filino de la iniciatinto de Esperanto, L. L. Zamenhof, naskiĝis la 29-an de januaro 1904 en Varsovio, estis murdita en la nazia ekstermejo Treblinka iam post somero 1942.
Marko ZAMENHOF (naskiĝis la 27-an de januaro 1837 en Tykocin, mortis la 29-an de novembro 1907 en Varsovio) estas Esperanta formo de Markus Fabianviĉ Samenhof, "kristana" aŭ goja nomo de Mordeĥaj ZAMENHOF, filo de Fabian Zamenhof kaj patro de L. L. Zamenhof; instruisto de lingvoj franca kaj germana. Kavaliro de multaj ordenoj.
Ida Zimmermann (naskiĝis kiel Ida Zamenhof en 1879 en Varsovio) estis la plej juna fratino de Ludoviko Lazaro Zamenhof. Ŝi estis esperantistino kaj edziniĝis al Jakub Zimmerman. Antaŭ la Dua mondmilito ŝi vivis en Varsovio, Pollando. Dum la milito ŝi estis en la Varsovia geto. Ida estis murdita en 1942 en Treblinka, Pollando je la aĝo de 63 jaroj.

Ulysses Baldez

150 JAROJ POST SIA NASKIĜO

2009-12-09T14:20:00.000-08:00

Klaku sur desegno por pligrandigi ĝin.
Click on the draw to enlarge it.
Нажмите на дизайн, чтобы увеличить ее.

150 jaroj post naskiĝtago de D-ro Zamenhof, estas skribenda biografio de D-ro Zamenhof, malgraŭ vi trovos ĉi tie plurajn biografio de D-ro Zamenhof, kiel mi ĉiam diras, tago post tago aperas pliajn esperantistojn, do jen sia biografio:
La 15-an Decembro 1859 naskiĝis Lazaro Zamenhof en Bjalistoko. Lia patro, Markus Zamenhof; lia patrino, Rosalia Sofer.Lia naskiĝtago estis la 3-a de decembro laŭ la julia kalendaro, la 15-a de decembro laŭ la gregoria kalendaro kaj la 19-a de kislevo laŭ la juda. La patro estis ateisto, sed la patrino estis fervora praktikanto de la juda religio. Tiu ekvilibro inter ambaŭ sintenoj sendube influis la evoluon de la religia penso de Zamenhof. Edmond Privat, en sia "Vivo de Zamenhof" asertas: "Li mem kiel knabo perdis la fidon religian. Lia logiko ne permesis al li kredi la instruon de la pastroj". Sed kiel ni vidos poste, Zamenhof evoluos al iaspeca kvazaŭ religia koncepto, kiun li nomos unuamomente "hilelismo" kaj pli poste "homaranismo". Lia patrino parolis al li en la jida lingvo, lia patro em la Rusa, (***). ( Malmultaj personoj scias ke Zamenhof estis sekreta parolanto de Hungara lingvo. ) en kiu okazis ankaŭ la instruado de Zamenhof. Li iam diris, ke li ŝatas la Rusan super ĉiuj aliaj lingvoj, sed pli poste li konfesis, ke la «ĵargono» (t.e. la jida) estas plej kara al lia koro. En letero de la 8a de marto 1901 (al Th. Thorsteinsson) Zamenhof skribis: "Mia gepatra lingvo estas la Rusa; sed nun mi parolas pli pole..." Al liaj gefiloj hejme li parolis pole. Krome li lernis frue la germanan kaj la francan, la hebrean, cetere en la lernejo la malnovan grekan, latinan kaj anglan. La Rusan nomon Ljudovik/Ljudvik ( Ruse: Людовик/Людвик Ljudovik/Ljudvik, esperantigite Ludoviko, germane: Ludwig, pole: Ludwik ) li elektis kiel gojan nomon (kinuion) honore al Francis Lodwick aŭ LODOWYCK, kiu publikigis en 1652 projekton pri planlingvo, pri kiu Zamenhof legis en verkoj de Komenio. Tiu ŝanĝo okazis nur kiam li iris al Moskvo al universitato. La skribformo Zamenhof anstataŭ Samenhof (kiu signifas germane semkorto) aperis nur post la unuaj jaroj de disvastigo de Esperanto. En la fino de 19-a jarcento, lia frato Leono Zamenhof doktoriĝis kaj ekis subskribi "Dr. L. ZAMENHOF", pro tio, li ekde 1901 ofte subskribis "Dr. L. L. ZAMENHOF" (dum ĉe personaj leteroj, li daŭre uzis "L.Zamenhof"). La du L-oj ne reprezentis la du antaŭnomojn en difinita maniero - do ne klaras en kiu ordo aperu "Ludoviko" kaj "Lazaro" en la longigita versio de la mallongigo. Zamenhof uzis plurajn pseŭdonimojn, la plej konata estas d-ro Esperanto, sub kiu li publikigis en 1887 sian lingvo-projekton. Pere de lingvo de d-ro Esperanto kaj Esperanto-lingvo ĝi fariĝis la nomo de la lingvo, dum la pseŭdonimo jam rapide estis malkovrita. Kelkaj esperantistoj ŝatis nomi lin kara Majstro, kion Zamenhof rifuzis.
(***)La rusa lingvo (ruse: русский язык) estas la nacia lingvo de Rusio. Ĝi estas la plej vaste parolata slava lingvo kaj la kvara plej granda lingvo en la mondo (ĉ. 285 mln. parolantoj tutmonde) post la ĉina, la angla kaj la hispana. La rusa estas unu el la oficialaj lingvoj de Unuiĝintaj Nacioj kaj plu rolas gravan rolon kiel helplingvo en internaciaj rilatoj.

Ulysses baldez

ZAMENHOF KAJ RUSA IMPERIO

2009-10-13T10:08:00.000-07:00

Klaku sur desegno por grandigu gxin.
Click on the draw to enlarge it.

Saluton gelegantoj ! Ne resignu legi ĉi tiun artikolon pensante ĝi estas plia biografio de D-ro Zamenhof, mi certigas vin ke ĉi tie estas pliaj infortmoj krom tiuj jam konata de ni; Tamen ni devas pensi pri la novaj esperantistoj kiuj aperas tage ! Mi ne haltis publiki mangaon pri vivo de D-ro Zamenhof, tuj estos navan historio. Bonan legado divastigu ĉitiun Blogon.

Zamenhof naskiĝis en la Ulica Zielona 6 en la urbo Bjalistoko, kiu situis tiam en la Rusa Imperio (nun en Pollando). Lia naskiĝtago estis la 3-a de decembro laŭ la julia kalendaro, la 15-a de decembro laŭ la gregoria kalendaro kaj la 19-a de kislevo laŭ la juda.
Li estis filo de lingvoinstruisto Mordeĥaj Zamenhof (kiu ruse preferis Marko) kaj Rozalio (naskita Sofer). Lia familio estis judoj el la Granda Duklando de Litovio, sed ne konsideris sin litovlingvanoj. Liadire, li estis "ruslanda hebreo".
Lia patrino parolis al li en la jida lingvo, lia patro en la rusa, en kiu okazis ankaŭ la instruado de Zamenhof. Li iam diris, ke li ŝatas la rusan super ĉiuj aliaj lingvoj, sed pli poste li konfesis, ke la «ĵargono» (t.e. la jida) estas plej kara al lia koro. En letero de la 8a de marto 1901 (al Th. Thorsteinsson) Zamenhof skribis: "Mia gepatra lingvo estas la rusa; sed nun mi parolas pli pole..." Al liaj gefiloj hejme li parolis pole. Krome li lernis frue la germanan kaj la francan, la hebrean, cetere en la lernejo la malnovan grekan, latinan kaj anglan. Ŝajne li havis iom da scioj en la hispana, litova kaj en Volapuko. Li parolis laŭ propra eldiro flue la polan, rusan kaj germanan, iom malpli bone la francan. Oni diras ke Zamenhof havis etan siblo-problemon ("z-balbuton").
La Rusia Imperio estis imperio de Rusio, kiu daŭris de 1721 ĝis 1917. Ĝi estis fondita de caro Petro la Granda en 1721, kiu proklamis sin imperiestro. Per tio Rusia Imperio fariĝis la unua imperio en Eŭropo, kie imperiestroj ne estis elektataj, sed heredis sian postenon.
Petro la Granda movis ĉefurbon de la lando al la de li fondita nova urbo Sankt-Peterburgo (ekde 1914 Petrogrado). Per tio li volis pli rapide reformi la tutan vivon de la granda lando laŭ la okcidenta maniero

RASA MALAMO 1st. part. Klaku sur desegno pro pligrandigi gxin

2009-06-09T17:49:00.000-07:00

HATE RACE 1st. part

The Young Zamenhof is late for the dinner, his parents are worried.
- Where is Lejzer ? It’s almost dinner time. Said S-ro Mark, Zamenhof’s father.
- He doesn’t get use to be late for the dinner. Says Zamenhof mother. Finally the young Zamenhof gets home.
- What’s happened son ? Why do you shudder ? asked S-rino Rosalia.
- Mommy, is so bad to be a jwish ? they called me the abe ! Why so much hate ?
- I do not like my son be offended by these whatchamacallit. Said very angry Zamenhof’s father.

RASA MALAMO 2nd part . Klaku sur desegno pro pligrandigi gxin

2009-06-09T17:46:00.000-07:00

HATE RACE 2nd. part

- Mommy, our race attracts people’s hate. I saw that people fight becouse they are from different races. Concluded young Zamenhof.
- I remember the last gossip against us, when that polish boy disappeared, they said: “the jewish burn offered the boy in their ceremony” . Said Zamenhof the father.
- I remember that afterwards they found the boy but the gossip agaisnt us continued. Add S-rino Rosalia.
- If they could understand each other better, if they could talk on the same platform…maybe I create an idiom for everybody ! Said the young Zamenhof.
- Bullshit son !
- I will create the world language ! Said the young Zamenhof.

REVENO AL ŜONĜO 001- Klaku sur bildo por grandigi ĝin

2009-04-22T13:07:00.000-07:00

REVENO AL ŜONĜO 001
BACK TO THE DREAM

Zamenhof with 20 years participated medicine lesson with anothers students, they were in Moscow. Zamenhof studied hard. After two years in Moscow, Zamenhof and family went back to Warsaw. In his old house Zamenhof decided to go back to his dream, and he asked to his mother :

- Mom ! I’d like to see that project about a new language !
- Son your father tore them… Said his mother sadly.

REVENO AL ŜONĜO 002 - Klaku sur bildo por grandigi ĝin

2009-04-22T13:02:00.000-07:00

REVENO AL ŜONĜO 002

Zamenhof undestood the suffering of his mother and hug her. Zamenhof knew the hebrew, the latin, the greek, and he secret had a great knowledge of the hungarian language. After a hard work, and based on anothers languages, Master Zamenhof created the best language, and almost perfect language of the material world.

Today millions of people learn and teach Esperanto, only those who made friends throughout the world, can understand the importance of the Esperanto to a better world.

" PA " " PLIM "

2009-03-21T15:05:00.000-07:00

Lazaro Ludoviko Zamenhof naskiĝis la 15an de decembro 1859, en la pola urbeto Bialystok, apartenante tiutempe al cara Rusio. Lia patro Marko Zamenhof estis lingvoinstruisto, ankaŭ la avo estis lingvisto.

La juna Zamenhof jam frue interesiĝis pri lingvoj. La ideon de mondlingvo naskis en li la lingva antagonismo de la kvarlingva loĝantaro. En tiu urbo Zamenhod ĉiutage spertis, ke poloj, germanoj, judoj, kaj rusoj vivas en daŭra kverelo inter si. Lia penso estis, ke tiuj homoj povus vivi pace, se ili komprenus unu la alian. Tiu ideo igis lin, la gimnazianon, pretigi planon de internacia lingvo. En la jaro 1878 li jam havis pli-malpli preta sian lingvoskemon: Lingwe Universala, kies adeptoj estis liaj kunlernejanoj.

Li kiel malgranda infano revadis pri manieroj, kiel forigi la lingvajn barojn. Diversajn utopiojn li forĵetis, ĝis formiĝis en li la “konscio, ke la sola lingvo internacia povas esti nur neŭtrala, apartenanta al neniu el la nun vivantaj nacioj. Kiam… mi transiris en klasikan gimnazion, mi dum kelka tempo estis forlogata de lingvoj antikvaj kaj mi revis pri tio, ke mi…inkliados la homojn revivigi unu el ĉi tiuj lingvoj…Poste…mi venis al frima konvinko, ke ĉi tio estas neebla, kaj mi komencis malklare revi pri nova, arta lingvo”.

Li komencis laboradi sisteme, kaj baldaŭ li havis skribita la tutan gramatikon kaj malgranda vortaron.
Ĉe elekto de vortmaterialo komence li iris laŭ tute erara vojo, pensante, “Ke estas tute egale, kian formon havas tiu aŭ alia vorto”, ekonomie la vortoj estu mallongaj post forĵeto de senbezona nombro da literoj. Ekz.: anstataŭ la longa “interparoli”, sufiĉus “pa” ( komparu en volapuko “plim” anstataŭ komplimento),- do la apriora vortfarado allogis lin. Feliĉe li baldaŭ ekkomprenis, ke lernado,
enmemorigo de tiaj vortoj : a, ab, ac, ad,…ba, ca, da, be, ce…aba..aca, ktp- estus terure malfacila, kaj li konvinkiĝis, ke “la materialo por vortaro devas estis Romana-Ĝermana, ŝanĝita nur tiom, kiom tion postulas la reguleco kaj aliaj gravaj kondiĉoj de lingvo”.

MORTO DE ZAMENHOF

2009-02-17T15:11:00.000-08:00

MORTO DE ZAMENHOF

Ludoviko Zamenhof mortis dum la unua mondmilito en Varsovio okupita de germanaj trupoj, revante pri la fino de la milito, post kiu li volis kunvoki kongreson por neŭtrale-homa religio. Sed la mondmilito ne volis finiĝi. Sur la manuskripto kiun L.L.Zamenhof preparis por alvoki la kongreson, li skribis unue, ke la kongreso okazu "en la lastaj tagoj de decembro 1916" en Svisio. Poste li ŝanĝis tion al "en la unuaj tagoj de aŭgusto 1917", kaj finfine li per tremanta mano skribis "post la fino de la milito".
La vera bato por Zamenhof kaj lia ideo, kiu diris pri interkompreniĝo de homoj de la tuta mondo, estis la sciigo pri
la eksplodo de la 1-a mondmilito. La reago de Zamenhof je tiu evento estis fama artikolo aperigita en la geneva
"Esperanto" kaj en "The British Esperantist". Ĝi estis direktita al diplomatoj kaj politikistoj kaj akuzis ilin pro la
militeksplodo kaj devigo de homoj mortigi la aliajn.
Malĝoja kaj malsana Majstro devis travivi ankoraŭ unu tristan sciigon. Sur la rusa fronto mortis lia pli juna frato, Aleksander, kiu servis tie kiel kuracisto.
En sia mortotago li estis nur 57-jara. Pro la milito la landlimoj estis fermitaj kaj krom la familio nur varsoviaj esperantistoj povis ĉeesti la enterigon de Zamenhof. Nur iom post iom la informo pri lia morto atingis la esperantistojn dise en la mondo. La verkisto Julio Baghy troviĝis en militkaptiteco en Siberio, kiam li eksciis pri la morto de la iniciatinto de Esperanto kaj verkis sian faman poemon "La majstro mortis". Zamenhof mem neniam ŝatis esti nomata "majstro".
La morto de Zamenhof ne rompis disvolviĝon de Esperanto, la plej facila lingvo en la mondo, kies gramatiko baziĝas sur nur 16 senesceptaj reguloj.
Por kongresi en Washington, la Usona ĉefurbo, en la jaro 1910 pro tre longa distanco inter Eŭropo kaj Amerika
kontinento venis nur 362 esperantistoj, sed jam por la sekva Kongreso en Antwerpen (Belgio) aliĝis 1733
personoj. "Entuziasmo estis grandega. Belgaj studentoj disjungis ĉevalojn kaj mem portis la kaleŝon kun
konsternita Majstro ...". Tempo de la kongresoj estis la plej feliĉa periodo en la vivo de Doktoro Esperanto.
Kaŭzo de kontentigo kaj ĝojo estis ankaŭ bonege lernantaj gefiloj. Adam ricevis prestiĝan postenon de asistanto
en kliniko en Vieno. Zofia en 1913 akiris kuracistan diplomon kaj nostrifikis ĝin poste en Peterburgo.
Granda travivaĵo por Ludoviko Zamenhof estis okazigita en la 1912-a jaro la 8-a Universala Kongreso en
Krakovo. Dum la Kongreso Zamenhof sentis sin vera mastro. Li gvidis la gastojn tra la reĝa kastelo Wawel kaj
Planty (Publikaj Ĝardenoj). La unuan fojon mesojn en krakovaj preĝejoj oni celebris in la Internacia Lingvo. Oni
prezentis la operon "Halka" de Moniuszko en la traduko de Adam Grabowski.
La 14-an de aprilo 1917 Ludoviko Zamenhof mortis. Post du tagoj okazis modesta entombiga ceremonio. Rabeno
doktoro Samuel Poznanski kaj intimaj amikoj : Leo Belmont, Antoni Grabowski kaj aliaj faris paroladojn ĉe la
tombo. Tiam oni diris la vortojn: "Li estis bona filo de la naskiĝlando. Venos la momento, kiam la tuta Pollando
ekkomprenos, kiel radiantan famon donis tiu ĉi filo al la patrolando ..."
Foriris de nia mondo la homo modesta, laborema kaj malaŭdaca, tamen malfermita je kritiko. Pli frue li transdonis
al posteuloj jenan mesaĝon pri sia lingvo: "Ĉio, kio eblas perfektigi estos perfektigita dank' al konsiloj de la
mondo. Mi ne deziras esti la kreinto de la lingvo, sed nur ties iniciantinto". Neniam, eĉ en tiu senkonscie lasta
deziro, li ne arogis al si rajtojn pri netuŝebleco de strukturo de lia projekto. Foriris la homo ĝisfine serĉanta kaj
perfektiganta sian lingvon, bonega amiko, vera idealisto: la homo ege nobla. Li postlasis grandan verkon ...
Finita sian taskon D-ro Zamenhof prepariĝas lasi materialan mondon, spiritaro estis tro kontenta ĉar D-ro Zamenhof sukcesaplena finis lian malfacilan taskon, kio D-ro Zamenhof ne sciis, estas ke li finis nur la unuan parton de sian taskon, nun ĉio ekomencos en al spirita mondo, ili bezonis prepari kelkajn E-spertulojn por reveni materialan mondon kaj helpi nin mallertulojn pri Esperanto. Spektante sian propran entombigon kaj sentante la amon kiujn tiujn virojn emanis al li , D-ro Zamenhof sciis ke sia tasko ĉi-foje estos malpli peza. La lastaj vortoj kiujn skribis Zamenhof estis "Mi eksentis, ke eble morto ne estas malapero ... ke ekzistas iaj leĝoj en la naturo ... ke io min gardas al alta celo..."

EDZIGXA PETO

2009-01-29T13:42:00.000-08:00

EDZIĜA PETO

klara kaj Zamenhof babilas, S-ro Zamenhof havas gravan aferon pro diri al Klara-n, li estis iomete nervoza, li ne sciis kiel komenci, do li diris :"Mi estas komencanta doktoro, mi volas esti bona oftalmologo, sed mi volas iri pli malproksima, mi volas unuigi homaron !" Klara pensis : " Do li estas sonĝema, idealista ! Kiel vi intencas fari tion ? " Ŝi Demandis. D-ro Zamenhof montras sian notlibron al Klara, ŝi prenas ĝin kaj legas: "INTERNAKJA LINGVO" "La korekta prononco estas Internacia lingvo!" Eksplikis Zamenhof-on. "Mi volas krei duan lingvon por homaro !" Klara daŭrigas foliumante notlibron. "Mi konas multajn vortojn de plurajn idiomoj " Zamenhof Klarigis: " Jes ! mi selektis ĉefajn lingvojn parolatan en la mondo, 60% mi prenis el latina. 30% mi prenis el anglagermanaj, kaj 10% venas el pluraj lingvoj. "Karulo krom tio, kio vi volas diri al mi ? " Demandis Klara-n. "Mi volas lukti je mia idealo, mi ne riĉigos, se vi akcepti mi, ni edziĝos" "Ho ! ĉu vi petis min edziĝi kun vi ? Mi amoplena akceptas, kiel oni diras miamas vin Esperante ? "

LEJZER LUDUWIK ZAMENHOF - STUDO EN MOSKVO

2009-01-21T07:51:00.000-08:00

LEJZER LUDUWIK ZAMENHOF - STUDO EN MOSKVO

La sovetia ĉefurbo Moskvo havas longan kaj riĉan historion, en ĝi multas historiaj monumentoj, konstruaĵoj, lokoj — kvankam certa kvanto da ili malaperis pro diversaj kaŭzoj — plilarĝigoj de stratoj kaj placoj, rekonstruoj, nova konstruado ktp.

Feliĉe, konserviĝis multaj memorlokoj, ligitaj kun Esperanto kaj Esperanto-movado; pri kelkaj el ili temos sube.

Unu el la plej memorindaj konstruaĵoj estas la domo, kie loĝis la kreinto de Esperanto Ludoviko Zamenhof, estante studento de medicina fakultato de Moskva Universitato en la jaroj 1879—1881. La domo, nun situanta sur la strato Nejdanova, 21, bone konserviĝis (nun ĝin okupas Stata Komitato pri scienco kaj tekniko).

Dum la Zamenhofa tempo tiu ĉi domo apartenis al eksoficiro Andrej Miklaŝevskij kaj en ĝi estis meblitaj chambroj (speco de nemultekosta hotelo); adreso de la domo estis strato Tverskaja, 27. Dum la rekonstruo en 30-50-aj jaroj topografio de tiu loko grave shanĝiĝis. La domo, kie loĝis Zamenhof, estis demovita al la strato Neĵdanova kaj sur ĝia loko aperis alia domo (ĝia adreso estas strato Gorjkij, 11). Do, ni plenrajte povas diri, ke en Moskvo konserviĝis loko el la praesperanta tempo — ĉar Zamenhof loĝis en Moskvo ĝuste en la periodo inter kreo de la "Lingwe uniwersala" (1878) kaj apero de la Unua Libro (1887). Sendube, dum restado en Moskvo juna studento Ludoviko pripensadis sian amatan revon pri chies komuna lingvo.

Инициатор Л.Л. Заменгоф

2009-01-20T14:19:00.000-08:00

Инициатор Л.Л. Заменгоф

Л.Л. Заменгоф (1859-1917) – создатель языка эсперанто, который называют самым успешным из всех международных плановых языков. Л. Заменгоф также известен, как Доктор Эсперанто. С этим псевдонимом он опубликовал в 1887 году его труд ‘Международный язык’, включающий в себя описание языка и его учебник.

Л. Заменгоф родился 15-го декабря 1859 года в польском городе Белостоке (тогда Польша была частью Российской Империи).
Жители города состояли из четырех больших этнических групп: русских, поляков, немцев и евреев. Между ними возникало множество конфликтов и это разочаровывало Людовика.

Он думал, что самая главная причина ненависти заключалась в непонимании, которое было следствием недостатка одного общего языка, который играл бы роль в коммуникации между людьми, которые относились к различным народам и говорили на различных языках.
Международный язык для коммуникации

Учась в средней школе в Варшаве, Заменгоф предпринял попытки создания международного языка с очень богатой, но в тоже время с не очень простой грамматикой. Когда он выучил английский (вместе с немецким, французским, латинским и греческим), он решил, что международный язык должен иметь относительно простую грамматику с широким использованием суффиксов и префиксов, чтобы можно было создавать новые формы слов. К 1878 году его проект 'Lingwe uniwersala' был почти закончен. Не смотря на это Заменгоф тогда был очень молод, чтобы пробовать опубликовать свой труд.

После окончания школы, он начал изучать медицину, сначала в Москве, а затем немного позже в Варшаве. В 1885 году Заменгоф закончил университет и начал свою практику, в качестве офтальмолога. Занимаясь лечением людей, он продолжал работать над своим проектом. В течении двух лет он пробовал собрать деньги для публикации книги с описанием языка, пока не получил финансовую помощь от своего будущего тестя. В 1887 году книга под названием ‘Д-р. Эсперанто. Международный язык. Предисловие и полный учебник’ была опубликована. Многие люди из разных стран изучили ее.
’Тестирование’ языка

Первое настоящее тестирование эсперанто, в качестве международного языка, произошло в 1905 году, когда первый Универсальный Конгресс (это название самой большой ежегодной встречи эсперантистов) был организован в городе Булонь-сур-мер. Участвовали почти 700 эсперантистов из 20 стран – и понимали друг друга хорошо, не смотря на то, что язык учили только по книге. Заменгоф тогда прочитал лекцию, которая вошла в историю. Одна из самых известных ее цитат: ‘’Сегодня в гостеприимных стенах Булони-сур-мер, собрались не французы с англичанами, не русские с поляками, а люди с людьми.

Для Заменгофа этот язык был не просто способом общения, а также и двигателем идей. Он хотел распространить идею мирного сосуществования различных народов и культур. Заменгоф создал новое учение ‘’Хоморанизм’’.

La Iniciatinto, L. L. Zamenhof

2009-01-20T14:15:00.000-08:00

La Iniciatinto, L. L. Zamenhof

L. L. Zamenhof (1859-1917) - kreinto de la lingvo Esperanto, kiun oni nomas la plej sukcesa el ĉiuj internaciaj planlingvoj. L. Zamengof estas ankaŭ estas konata kiel Doktoro Esperanto. Kun tiu pseŭdonimo li publikigis en 1887 jaro lian verkon 'Lingvo internacia', inkluzivantan priskribon de la lingvo kaj la lernolibron.

L. Zamenhof naskiĝis la 15-an de decembro 1859 en pola urbo Beljastoko (tiam Pollando estis parto de Rusa Imperio).
Loĝantoj de la urbo konsistis el kvar grandaj etnikaj grupoj: rusoj, poloj, germanoj kaj hebreoj. Inter ili okazis multe da kvereloj kaj tio ĉagrenigis Ludovikon.

Li pensis, ke la plej grava kaŭzo de la malamo estis en la malkomprenemo, kiu estis kaŭzita per manko de unu komuna lingvo, kiu ludus rolon de la neŭtrala rimedo de komunikado inter la homoj, kiuj apartenis al diversaj popoloj kaj parolantajn diversajn lingvojn.
Internacia lingvo por komunikado

Studante en la mezlernejo en la Varsovio, Zamenhof faris provojn krei internacian lingvon kun tre riĉa, sed ankaŭ kun la komplika gramatiko. Kiam li ellernis la anglan (kune kun la germana, franca, latina kaj greka), li decidis, ke la internacia lingvo devas havi kompare facilan gramatikon kun la multa uzo de la sufiksoj kaj prefiksoj por kreado de la novaj vortoformoj. Al 1878 jaro lia projekto 'Lingwe uniwersala' estis preskaŭ finita. Tamen Zamenhof tiam estis tro juna, por povi publikigi lian verkon.

Post la finstudo en la lernejo li komencis lerni la medicinon, dekomence en Moskvo, kaj iom poste en Varsovio. En 1885 jaro Zamenhof finis universitaton kaj komencis praktiki, kiel okulkuracisto. Kuracante la homojn, li daŭrigis labori kun sia projekto de la internacia lingvo. Dum du jaroj li provis kolekti financojn por publikigi la libron kun la priskribo de la lingvo, dum ne ricevis la financan subtenon de sia estonta bopatro. En 1887 jaro la libro kun nomo 'D-ro Esperanto. Lingvo internacia. Antauparolo kaj plena lernolibro' estis publikita. Multaj homoj el diversaj landoj lernis ĝin.
La lingvo estas testata

La unua vera testo de Esperanto kiel internacia lingvo okazis en 1905, kiam la unua Universala Kongreso (nomo por la plej granda jara internacia renkontiĝo por Esperantistoj) okazis en la franca urbo Boulogne-sur-mer. Preskaŭ 700 Esperantistoj el 20 landoj partoprenis - kaj komprenis unu la alian tre bone, malgraŭ ke ili nur lernis el tekstlibroj. Zamenhof estis movata kaj faris memorindan prelegon tie. Unu el siaj plej konataj citaĵoj el tiu prelego estas: "Hodiaŭ inter la gastamaj muroj de Bulonjo-sur-Maro kunvenis ne francoj kun angloj, ne rusoj kun poloj, sed homoj kun homoj."

Por Zamenhof tiu lingvo estis ne simple rimedo de la komunikado, sed ankaŭ por disvastigo de la ideoj. Li volis disvastigi la ideon de la paca kunloĝado de diversaj popoloj kaj kulturoj. Zamenhof eĉ kreis novan studon 'Homaranismo', por disvastigi tiujn ideojn.

The Initiator, L. L. Zamenhof

2009-01-20T14:11:00.000-08:00

The Initiator, L. L. Zamenhof

Esperanto, the most successful of all international constructed languages, was created by Polish polyglot and eye doctor Ludvic Lazarus Zamenhof. In 1887, he published his work "Lingvo internacia"(International language) under the pseudonym 'Doctor Esperanto', 'Esperanto' meaning 'one who is hoping'. The book included a description of the language and a textbook for it.

On December 15th, 1859, Zamenhof was born in Bialystok, a town in Poland (which was then ruled by Russia). The town's population consisted of four big ethnic groups: Russians, Poles, Germans and Jews. Zamenhof was saddened by the many quarrels between these groups.

He believed, that the biggest cause of hatred was not being able understand one another. This inability to understand in turn was caused by lack of a common language, which would play the role of a neutral means of communication between people belonging to different nations and speaking different languages.
An international language for communication

Already as a student at a secondary school in Warsaw, Zamenhof tried to create an international language - but it had a very rich and complex grammar. When he learned English (along with German, French, Latin and Greek), he decided that the international language had to have a comparatively easy grammar and would have to allow the creation of new words through the use of prefixes and suffixes. In 1878 his project "Lingwe uniwersala" was almost complete. However, Zamenhof was too young to publish his work.

After graduating from school, he began to study medicine, initially in Moscow and later in Warsaw. In 1885 Zamenhof graduated from university and started to work as an eye doctor, all the while continuing to work on his international language project, refining the language by translating literature into it, including the Old Testament as well as works by Shakespeare. For two years he tried to find financing to publish the book with the language description until he received the support of his future father-in-law. In 1887 his book finally appeared and led to a lot of people in many countries learning the language.

150-jara Naskiĝdatreveno

2009-01-12T14:55:00.000-08:00

Tiu ekspresa vagonaro estas tiel “baptita” anticipe de la 150-jara naskiĝdatreveno de Ludoviko Zamenhof kaj la jubilea Universala Kongreso de Esperanto, kiu okazos en Bjalistoko ekde la 25-a de julio ĝis la 1-a de aŭgusto 2009. Verŝajne multaj esperantistoj venos al la kongreso ĝuste per la trajno ”Zamenhof”. Sed ĝi inaŭgure ekveturis jam la 1-an de junio 2008 kaj transportis, nekredeble, sian patronon mem, akompanatan de lia edzino Klara. “Gesinjoroj Zamenhof” estis fakte paro de bjalistokanoj vestitaj laŭ la modo el la komenco de la 20-a jarcento. Ili prezentis atrakcion al la pasaĝeroj de la trajno kaj profitis la okazon por propagandi sian faman samurbanon kaj lian mondkonatan verkon.

En la jubilea jaro 2000 la loĝantoj de Bjalistoko voĉdonis en plebiscito, kies celo estis elekti homon, kiu plej multe famigis la urbon dum la pasintaj cent jaroj. Bjalistokano de la 20-a Jarcento evidentiĝis Ludoviko Zamenhof. Por li voĉdonis pli da elektantoj ol por sume ĉiuj aliaj kandidatoj, kvankam tiuj estis ankaŭ eminentaj sciencistoj, politikistoj kaj artistoj. Kial do Zamemhof? Nu, la bjalistokaj esperantistoj ne ŝparis klopodojn, por konsciigi al siaj samurbanoj la gravecon de la kreinto de Esperanto mondskale.

Eĉ pli vaste! Ja Zamenhof kaj lia verko, Esperanto, cirkulas ĉirkaŭ la Suno laŭ siaj orbitoj inter tiuj de Marso kaj Jupitero. Temas pri du asteroidoj, malkovritaj, kaj tiel nomitaj, de la finna astronomo Yrjö Väisälä, respektive en la jaroj 1936 kaj 1938. Krome ekzistas teksto, kiun ekde 1977 portas la usonaj kosmoveturiloj “Vojaĝanto 1” kaj “Vojaĝanto 2”. Amikoj, mi parolas al vi de sur la planedo Tero. Jen Esperantaj vortoj, inter la dek alilingvaj mesaĝoj, direktitaj al supozeblaj inteligentaj estaĵoj en la kosma spaco. La aŭstralia ambasadoro ĉe UNO, Ralph Harry, konvinkis specialistojn de NASA, ke Esperanto povas esti lingvo plej facile deĉifrebla de eksterteraj vivuloj. Nia generacio ne ĝuos konfirmon de tiu aserto, ĉar la kosmaj sondiloj atingos la stelon plej proksiman al la sunsistemo nur post...kvardek mil jaroj.

SPIRITAJ E-LERNEJOJ parto 1

2009-01-12T13:53:00.000-08:00

Unua parto.
Grandaj imperiaj kolektivoj, kiel Rusio, Pollando, kaj Britujo, montriĝis dividitaj en diversaj lingvoj kaj pluraj dialektoj, simile al gigantaj korpoj, en kiuj la mensa sango cirkulo ne sufiĉa.
Enkarniĝas Zamenhof en 1859 en Pollando, tiam unuigita al la Moskva Imperio, kies kunigitaj popoloj parolis kaj skribis en preskaŭ ducent malsamaj lingvoj. Milionoj da animoj deziregis liberiĝi de la lingvaj katenoj, mumiigantaj al ili la esprimojn. Kunvokinte konpetentajn helpantoj, la saĝa pollulo iniciatis fundajn studojn pri konataj idiomaj radikoj de pluraj popoloj, helpata de multenombraj grupoj de elkarniĝintaj kiuj akordis sama idealo, Majstro Lazaro Ludoviko Zamenhof

SPIRITAJ E-LERNEJOJ parto 2

2009-01-12T13:34:00.000-08:00

Dua parto.
inicis per dia inspiro, la miregindan Esperanton. Diras La libro de spiritoj en la respondu de demando 28 "...ĉar via lingvo estas tro nekompleta por esprimi aferojn kiuj ne tuŝas viajn sentumojn. " Valoras memorigi ke en tio epoko ne havis Esperanton, La libro de Spiritoj aperis en 1857, kaj la unua libro pri Esperanto aperis nur 30 jaroj post, en 1887. Ni ĉiam surpriziĝas je konsilo de plurajn elkarniĝintaj studemuloj, kiuj rekomendas nin studo de la internacia lingvo. Esperantaj lernejoj estas pli normala ol ni suposas, mia mentorino kutimas rakonti al mi pri E-lernejo lokita en spirita mondo supre brazila insulo de "São Sebastião" marborda urbo de Sanpaŭlo (São Paulo) . Ĉu vi ŝatus registriĝi je spirita E-lernejo ?

REVENO AL SPIRITA MONDO

2009-01-03T08:01:00.000-08:00

En 1914 dum 10a Esperanta Kongreso en Krakovio, elkarniĝintaj spiritoj kiuj partropenis kongreson ekideis konstrui E-lernejon en spirita mondo, supre Krakovio urbo. Ili sciis ke D-ro Zamenhof finis sian mision, kune kun li pliaj esperantistoj revenos al patrolandon. Ili volis propan Zamenhof regos lernejon, celo de tiu lernejo estos prepari venontajn E-instruistojn por ke kiam ili revenus karnakorpon ili estus sufiĉe preparitaj por instrui Esperanton en materiala mondo.
En ĉiuj spiritaj E-komunecoj, komencis krei E-studojn grupojn, ĉar Esperanto estas por ĉiuj. En fino de 1915 ili demandis per sonĝo al D-ro Zamenhof se li akceptus regi E-lernejon en spirita mondo.D -ro Zamenhof diris jes ! Tamen li ne memoriĝus tiu sonĝo sekve tago, ĉar ili timis ke Zamenhof revenus pli fruan ol tempo kombinita . Koro de Zamenhof batis maltrankvile, li sentis ke fino estis proksima, sia fizika korpo estis tro laca...post longa laborado. Januaro 1916 konstruaĵo de E-lernejo estis preta. Koro de D-ro Zamenhof estis pli kaj pli malforta, li aĝis 57 jaraj. Dum tiu jaro propra Zamenhof faris pliajn vojaĝojn ekster fizika korpo al spirita mondo por kontroli detalojn de E-lernejo. En aprilo 14a 1917, D-ro Zamenhof definitive revenis spiritan mondon. E-lernejo estis inaŭgurita en julio 22an 1917. Nuntempe laŭ spiritaj informoj D-ro Zamenhof estas enkarniĝinta, kaj li vivas en Rusio.

(mediuma verko per spirito Aleksandro Logvin. Psikografio de Brigitte Monfort )

ESPRANTO KAJ HOMARANISMO

2008-12-30T10:48:00.000-08:00

Ludoviko Lazaro Zamenhof (1859-1917) naksiĝis en juda familio en Bjalistoko (urbo en nordorienta parto de Pollando, tiam estinta en la Rusa Imperio). Laŭprofesie li estis kuracisto. Li estas aŭtoro de kelkaj humanismaj projektoj. En jaro 1887 li eldonis broŝuron "La internacia lingvo", sub pseŭdonomo d-ro Esperanto (la doktoro kiu esperas), laŭ kiu oni poste nomis la neŭtralan internacian lingvon en ĝi prezentitan. Esperanto supervivis sian kreinton, kaj hodiaŭ estas la plej disvastigita planlingvo en la mondo . En jaro 1901, sub la latinlingva pseŭdonomo Homo Sum ("Mi estas homo") L. L. Zamenhof publikigis broŝuron "Hilelismo", la unuan version de sia religia projekto celanta trapontadon kaj neŭtraligon de ne nur lingvaj (per neŭtrala internacia lingvo), sed de ankaŭ religiaj bariloj inter homoj naskiĝintaj, kreskintaj kaj edukitaj en diversaj religiaj tradicioj. La broŝuro estis adresita al samgentanoj de L. L. Zamenhof, kun kiuj li kalkulis kiel kun unuaj entuziasmiĝontoj pri la projekto. Praktikonte hilelismon kiel universale akcepteblan racian religion (bazitan sur la biblia tradicio) ili montrus ĝustan religietikan vojon al ĉiuj aliaj homoj (gentoj, popoloj) en la mondo. El malmultaj samgentanoj de L. L. Zamenhof kiuj havis eblecon konatiĝi kun la broŝuro (tuj post ĝia apero la eldonisto bankrotis kaj la broŝuro fakte restis dum kelkaj jaroj neakirebla) nur kelkaj montris iugradan intereson. En jaro 1906 L. L. Zamenhof publikigis (en Esperanto) la duan version de hilelismo (baldaŭ sub la nova nomo - homaranismo). Homaranismo celis ne nur starigadon de la universala religietiko, sed - eĉ unuavice - politikan solvadon de etnaj problemoj direkte al humanisma kosmopolitismo. En jaro 1912 L. L. Zamenhof rezignis de la natura gvidanta rolo en Esperanto-movado kaj plene sin dediĉis al homaranismo. Li komencis preparojn por la 1-a Homaranista kongreso, kiu, laŭplane, devis okazi en neŭtrala Svisio. Sed, eksplodis la 1-a mondmilito kaj la kongreso ne okazis. Zamenhof daurigis okupadi per la projekto, serĉante ĝian plej ĝustan formon Liaj ideaj humanismaj projektoj, diference de la lingva, ne sukcesis supervivi sian aŭtoron. Nelonge antaŭ sia morto L. L. Zamenhof finis tradukadon de la Biblio en Esperanton.

LIDJA ZAMENHOF

2008-12-30T10:20:00.000-08:00

Lidja Zamenhof

La homo, kies memoron ni hodiaŭ omaĝas, estis la plej juna el la tri idoj de Gesinjoroj Ludoviko kaj Klara Zamenhof. La plej aĝa estis Adamo, naskita en 1888, kaj post Adamo, en 1892, naskiĝis Sofia.

Ĉiuj inde sekvis la idealojn de la patro, sed Lidja aparte distingiĝis per fervora, fekunda poresperanta aktiveco, malgraŭ sia mallonga, nur 38-jara vivo.

Ŝi venis en la mondon en Varsovio, Pollando, la 29-an de Januaro 1904, kiam Esperanto ankoraŭ adoleskis en sia 17-jara ekzistado kaj estis baldaŭ enironta novan fazon de kreskado, inaŭgurotan de la Universalaj Kongresoj.

La unuan instigon al serioza lernado de Esperanto Lidja ricevis ĝuste dum la familiaj preparoj por partopreno en la 9-a Kongreso okazonta en Berno en la jaro 1913. Ŝi tiam aĝis 9 jarojn kaj ŝiaj scioj pri Esperanto limiĝis al la signifo de la vorto "ĉokolado" kaj uzado de la esprimo "bonan nokton". La patrino Klara minacas ŝin per restado en Varsovio, do per nepartopreno en la Kongreso, se ŝi ne sufiĉe lernos la lingvon. Ŝi mirinde progresis dum sessemajna lernado, kaj en tiu proza okazaĵo certe sidas la bazo de estonta, plej fruktodona poresperanta laborado, al kiu tiu nobla animo sin dediĉis dum sia tuta vivo.

Inter 1913 kaj 1920, ŝi faris siajn unuagradajn kaj duagradajn studojn. En 1921 ŝi eniris la Juran Fakultaton de la Universitato en Varsovio, kaj en 1925, post sukcesa plenumo de ĉiuj ekzamenoj, ŝi ricevas la titolon de magistrino pri Juro.

Ŝi do estis la unua juristino en la Zamenhofa Familio. Zamenhof kaj liaj fratoj Leono, Henriko kaj Aleksandro, krom ankaŭ la gefiloj Adamo kaj Sofia kaj bofilino Wanda estis ĉiuj kuracistoj. Alia frato, Felikso, magistriĝis pri Farmakologio.

Dum ne multaj jaroj, laŭ koncerna leĝaro en Pollando, Lidja praktikis Juron ĉe advokato, sed ŝi ne havis alvokiĝon al jurista kariero. Ŝi preferis dediĉi sian vivon, siajn fortojn, intelektajn kaj moralajn, al Esperanto kaj ties idealoj.

Ekde la jaro 1924, pli nete ekkonturiĝis ŝia fekunda agado por disvastigo de Esperanto. Dum la Viena Kongreso, en tiu jaro, ŝi komencis aktivecojn en Internacia Studenta Esperanto-Asocio, sed ŝi jam ankaŭ aktivis kiel estraranino de Esperanta Rondo "Konkordo", en Varsovio.

Ŝia brila kariero vere difiniĝis post diplomiĝo kiel Cseh-metoda instruistino en 1930. De tiam, ĝis la limoj starigitaj de ŝia terura sorto, ŝi vojaĝadis al diversaj eŭropaj landoj, krom ankaŭ al Usono, por gvidi kursojn, fari prelegojn, partopreni kongresojn, solenaĵojn, inaŭgurojn k.s.

Alia flanko de ŝia vigla agemo montriĝis en literaturo, ĉefe en tradukoj el la pola en Esperanton: menciindas noveloj de Boleslaw Prus kaj de Henrik Sienkiewicz, kaj en 1933 ŝi esperantigis la monumentan verkon Quo Vadis?, de Sienkiewicz.

Plej forta, distingiĝa trajto de ŝia nobla karaktero certe estis maltima konfeso, eĉ se nur per silenta esprimo, de siaj sentoj, de sia juĝo pri la aferoj, kaj se temis pri ideoj, ŝi nepre transiradis el intima konfeso al senkaŝa praktiko. Ĉirilate ŝi ankaŭ klare sekvis la paŝojn de sia patro.

BOULOGNE SUR MER 1905 02

2008-12-29T14:15:00.000-08:00

La unua vera testo de Esperanto kiel internacia lingvo okazis en 1905, kiam la unua Universala Kongreso (nomo por la plej granda jara internacia renkontiĝo por Esperantistoj) okazis en la franca urbo Boulogne-sur-mer. Preskaŭ 700 Esperantistoj el 20 landoj partoprenis - kaj komprenis unu la alian tre bone, malgraŭ ke ili nur lernis el tekstlibroj. Zamenhof estis movata kaj faris memorindan prelegon tie. Unu el siaj plej konataj citaĵoj el tiu prelego estas: "Hodiaŭ inter la gastamaj muroj de Bulonjo-sur-Maro kunvenis ne francoj kun angloj, ne rusoj kun poloj, sed homoj kun homoj."

Por Zamenhof tiu lingvo estis ne simple rimedo de la komunikado, sed ankaŭ por disvastigo de la ideoj. Li volis disvastigi la ideon de la paca kunloĝado de diversaj popoloj kaj kulturoj. Zamenhof eĉ kreis novan studon 'Homaranismo', por disvastigi tiujn ideojn.

Esperanto estis kreita de pola kuracisto, Ludoviko Zamenhof en 1887. Junaĝe alfrontigita al malpacema kunloĝado inter malsamaj komunumoj en la urbo Bjalistok, nuntempe en Pollando, la juna Ludoviko revas pri universala lingvo, kiu ebligus al la homoj interkompreniĝi kaj pli bone akordiĝi. Tiu infanrevo, movita de genia personeco, plurkultura edukado kaj kontraŭĉia persistemo, plenumiĝos per publikigado de « la unua libro » far Doktoro Esperanto tiam 28-jaraĝa.
Boulogne-sur-Mer (bulonj-sür-mer, en E-a formo Bulonjo-ĉe-Maro), urbo en Norda Francujo; 55.400 loĝantoj, la urbo de la 1-a UK 7-12 aŭgusto 1905, kiun ĉeestis 688 esperantistoj el 20 landoj. - La unua internacia kunveno, kvazaŭ antaŭkongreso okazis en Calais, kie precipe francoj kaj angloj kunvenis. Estis eksperimento, ĉu diverslingvaj esperantistoj reciproke sin komprenas. Ĉar la provo bonege sukcesis, oni decidis kunvoki pli grandstilan kunvenon por proksima jaro en Boulogne. Dum la preparoj eksplodis la milito inter Japanujo kaj Rusujo kaj estis danĝero kaj eĉ famo, ke L. L. Zamenhof ne povos partopreni. Feliĉe la kaŭzo de la famo estis nur, ke lia pli juna frato devis militservi. Jam antaŭ la kongreso en la gazetoj ekestis diskuto pri organizaj demandoj, precipe en Lingvo Internacia (1904, p: 271.), en kiu partoprenis krom L. L. Zamenhof ankaŭ Capé, Bourlet, Moch. Ankaŭ la fama Deklaracio, pli bone la projekto de ĝi, jam aperis en Lingvo Internacia en julio 1905. Jam antaŭ la kongreso en Parizo okazis internaciaj kunvenoj; ili komenciĝis per neatendita vizito al grupvespero en Sorbonne de gesinjoroj Zamenhof; ĉeestis jam kelkaj eksterlandaj kongresanoj. Proksimajn tagojn okazis disdonado de premioj per L. L. Zamenhof por plej talentaj lernantoj en Parizo, internacia Esperanto-koncerto, solena akcepto de L. L. Zamenhof kaj de la kongresanoj en urba palaco. La ĉefa karaktero de la kongreso estis la persona interamikiĝo de la propagandistoj, festenoj, koncerto kun deklamo de diversnaciuloj. Dum tia koncerto laŭlitere "malantaŭ la kulisoj" L. L. Zamenhof kaj siaj amikoj preparis la finfinan redakton de la Deklaracio ĉiesvoĉe akceptita la sekvantan tagon. Plej gravaj okazintaĵoj: malferma kunsido en la urba teatro, la fama parolado de Zamenhof, unua publika parolado, je kies fino li deklamis la preĝon sub la Verda Standardo; ludado de "Mensogo pro Amo" de Labiche.
Proksiman tagon (dimanĉe) katolika diservo (meson faris abato Peltier); naciaj preparaj kunvenoj; tagmeze ekskurso al Wimereŭ; vespere koncertego; ludado de "Kontraŭvola edziĝo" de Molière, la roloj luditaj de anoj el sep diversaj nacioj. Lunde: laborkunsido, akcepto de Deklaracio, festena kunveno por 300 esperantistoj, fratiĝo inter katolika kaj protestanta pastroj (Peltier kaj Schneeberger). Vespere balo en kostumoj, naciaj dancoj. Pluraj kunsidoj pritraktis la allason de Esperanto por telegramoj, la internacian organizon la elekton en Lingvan Komitaton. Okazis kritiko kaj klarigoj de L. L. Zamenhof pri prononcado, en kiu partoprenis multaj esperantistoj. Privat parolis pri propagando inter junularo kaj Boirac, la prezidinto, klarigis la plej taŭgan procedon por enkonduki E-n en la programon de lernejoj. Sekvis vojaĝo al angla marbordo Dover, proksiman tagon solena fermo de la kongreso. Dum la kongreso okazis ankaŭ la inaŭguro de la Esperanta standardo.

Аисты - Storks - Cikonoj

2008-12-29T13:39:00.000-08:00

Аисты

На крыше самого крайнего домика в одном маленьком городке приютилось гнездо аиста. В нем сидела мамаша с четырьмя птенцами, которые высовывали из гнезда свои маленькие черные клювы, - они у них еще не успели покраснеть. Неподалеку от гнезда, на самом коньке крыши, стоял, вытянувшись в струнку и поджав под себя одну ногу, сам папаша; ногу он поджимал, чтобы не стоять на часах без дела. Можно было подумать, что он вырезан из дерева, до того он был неподвижен. - Вот важно, так важно! - думал он. - У гнезда моей жены стоит часовой! Кто же знает, что я ее муж? Могут подумать, что я наряжен сюда в караул. То-то важно!" И он продолжал стоять на одной ноге.

На улице играли ребятишки; увидав аиста, самый озорной из мальчуганов затянул, как умел и помнил, старинную песенку об аистах; за ним подхватили все остальные:

Аист, аист белый,
Что стоишь день целый,
Словно часовой,
На ноге одной?
Или деток хочешь
Уберечь своих?
Попусту хлопочешь, -
Мы изловим их!
Одного повесим
В пруд швырнем другого,
Третьего заколем,
Младшего ж живого
На костер мы бросим
И тебя не спросим!

- Послушай-ка что поют мальчики! - сказали птенцы. - Они говорят, что нас повесят и утопят!

- Не нужно обращать на них внимания! - сказала им мать. - Только не слушайте, ничего и не будет!

Но мальчуганы не унимались, пели и дразнили аистов; только один из мальчиков, по имени Петер, не захотел пристать к товарищам, говоря, что грешно дразнить животных. А мать утешала птенцов. - Не обращайте внимания! - говорила она. - Смотрите, как спокойно стоит ваш отец, и это на одной-то ноге!

- А нам страшно! - сказали птенцы и глубоко-глубоко запрятали головки в гнездо.

На другой день ребятишки опять высыпали на улицу, увидали аистов и опять запели:

Одного повесим,
В пруд швырнем другого...

- Так нас повесят и утопят? - опять спросили птенцы.

- Да нет же, нет! - отвечала мать. - А вот скоро мы начнем ученье! Вам нужно выучиться летать! Когда же выучитесь, мы отправимся с вами на луг в гости к лягушкам. Они будут приседать перед нами в воде и петь: "ква-ква-ква!" А мы съедим их - вот будет веселье!

- А потом? - спросили птенцы.

- Потом все мы, аисты, соберемся на осенние маневры. Вот уж тогда надо уметь летать как следует! Это очень важно! Того, кто будет летать плохо, генерал проколет своим острым клювом! Так вот, старайтесь изо всех сил, когда ученье начнется!

- Так нас все-таки заколют, как сказали мальчики! Слушай-ка, они опять поют!

- Слушайте меня, а не их! - сказала мать. - После маневров мы улетим отсюда далеко-далеко, за высокие горы, за темные леса, в теплые края, в Египет! Там есть треугольные каменные дома; верхушки их упираются в самые облака, а зовут их пирамидами. Они построены давным-давно, так давно, что ни один аист и представить себе не может! Там есть тоже река, которая разливается, и тогда весь берег покрывается илом! Ходишь себе по илу и кушаешь лягушек!

- О! - сказали птенцы.

- Да! Вот прелесть! Там день-деньской только и делаешь, что ешь. А вот в то время как нам там будет так хорошо, здесь на деревьях не останется ни единого листика, наступит такой холод, что облака застынут кусками и будут падать на землю белыми крошками! Она хотела рассказать им про снег, да не умела объяснить хорошенько.

- А эти нехорошие мальчики тоже застынут кусками? - спросили птенцы.

- Нет, кусками они не застынут, но померзнуть им придется. Будут сидеть и скучать в темной комнате и носу не посмеют высунуть на улицу! А вы-то будете летать в чужих краях, где цветут цветы и ярко светит теплое солнышко.

Прошло немного времени, птенцы подросли, могли уже вставать в гнезде и озираться кругом. Папаша-аист каждый день приносил им славных лягушек, маленьких ужей и всякие другие лакомства, какие только мог достать. А как потешал он птенцов разными забавными штуками! Доставал головою свой хвост, щелкал клювом, точно у него в горле сидела трещотка, и рассказывал им разные болотные истории.

- Ну, пора теперь и за ученье приняться! - сказала им в один прекрасный день мать, и всем четверым птенцам пришлось вылезть из гнезда на крышу. Батюшки мои, как они шатались, балансировали крыльями и все-таки чуть-чуть не свалились!

- Смотрите на меня! - сказала мать. - Голову вот так, ноги так! Раз-два! Раз- два! Вот что поможет вам пробить себе дорогу в жизни! - и она сделала несколько взмахов крыльями. Птенцы неуклюже подпрыгнули и - бац! - все так и растянулись! Они были еще тяжелы на подъем.

- Я не хочу учиться! - сказал один птенец и вскарабкался назад в гнездо. - Я вовсе не хочу лететь в теплые края!

- Так ты хочешь замерзнуть тут зимой? Хочешь, чтобы мальчишки пришли и повесили, утопили или сожгли тебя? Постой, я сейчас позову их!

- Ай, нет, нет! - сказал птенец и опять выпрыгнул на крышу. На третий день они уже кое-как летали и вообразили, что могут также держаться в воздухе на распластанных крыльях. "Незачем все время ими махать, - говорили они. - Можно и отдохнуть". Так и сделали, но... сейчас же шлепнулись на крышу. Пришлось опять работать крыльями. В это время на улице собрались мальчики и запели:

Аист, аист белый!

- А что, слетим да выклюем им глаза? - спросили птенцы.

- Нет, не надо! - сказала мать. - Слушайте лучше меня, это куда важнее! Раз-два- три! Теперь полетим направо; раз-два-три! Теперь налево, вокруг трубы! Отлично! Последний взмах крыльями удался так чудесно, что я позволю вам завтра отправиться со мной на болото. Там соберется много других милых семейств с детьми, - вот и покажите себя! Я хочу, чтобы вы были самыми миленькими из всех. Держите головы повыше, так гораздо красивее и внушительнее!

- Но неужели мы так и не отомстим этим нехорошим мальчикам? - спросили птенцы.

- Пусть они себе кричат что хотят! Вы-то полетите к облакам, увидите страну пирамид, а они будут мерзнуть здесь зимой, не увидят ни единого зеленого листика, ни сладкого яблочка!

- А мы все-таки отомстим! - шепнули птенцы друг другу и продолжали ученье.

Задорнее всех из ребятишек был самый маленький, тот, что первый затянул песенку об аистах. Ему было не больше шести лет, хотя птенцы-то и думали, что ему лет сто, - он был ведь куда больше их отца с матерью, а что же знали птенцы о годах детей и взрослых людей! И вот вся месть птенцов должна была обрушиться на этого мальчика, который был зачинщиком и самым неугомонным из насмешников. Птенцы были на него ужасно сердиты и чем больше подрастали, тем меньше хотели сносить от него обиды. В конце концов матери пришлось обещать им как-нибудь отомстить мальчугану, но не раньше, как перед самым отлетом их в теплые края.

- Посмотрим сначала, как вы будете вести себя на больших маневрах! Если дело пойдет плохо и генерал проколет вам грудь своим клювом, мальчики ведь будут правы. Вот увидим!

- Увидишь! - сказали птенцы и усердно принялись за упражнения. С каждым днем дело шло все лучше, и наконец они стали летать так легко и красиво, что просто любо! Настала осень; аисты начали приготовляться к отлету на зиму в теплые края. Вот так маневры пошли! Аисты летали взад и вперед над лесами и озерами: им надо было испытать себя - предстояло ведь огромное путешествие! Наши птенцы отличились и получили на испытании не по нулю с хвостом, а по двенадцати с Лягушкой и ужом! Лучше этого балла для них и быть не могло: лягушек и ужей можно ведь было съесть, что они и сделали.

- Теперь будем мстить! - сказали они.

- Хорошо! - сказала мать. - Вот что я придумала - это будет лучше всего. Я знаю, где тот пруд, в котором сидят маленькие дети до тех пор, пока аист не возьмет их и не отнесет к папе с мамой. Прелестные крошечные детки спят и видят чудные сны, каких никогда уже не будут видеть после. Всем родителям очень хочется иметь такого малютку, а всем детям - крошечного братца или сестрицу. Полетим к пруду, возьмем оттуда малюток и отнесем к тем детям, которые не дразнили аистов; нехорошие же насмешники не получат ничего!

- А тому злому, который первый начал дразнить нас, ему что будет? - спросили молодые аисты.

- В пруде лежит один мертвый ребенок, он заспался до смерти; его-то мы и отнесем злому мальчику. Пусть поплачет, увидав, что мы принесли ему мертвого братца. А вот тому доброму мальчику, - надеюсь, вы не забыли его, - который сказал, что грешно дразнить животных, мы принесем зараз и братца и сестричку. Его зовут Петер, будем же и мы в честь его зваться Петерами!

Как сказано, так и было сделано, и вот всех аистов зовут с тех пор Петерами.

Cikonjo

2008-12-29T13:07:00.001-08:00

Sur la lasta domo de malgranda vilagho trovighis nesto de cikonioj. La cikonio-patrino sidis en la nesto che siaj kvar idoj, kiuj elshovis la kapon kun la malgranda nigra beko, char chi tiu ankorau ne farighis rugha. En kelka distanco de tio sur la supro de la tegmento rigide kaj senmove staris la cikonio-patro. Unu piedon li levis sub sin, por ke li ankau havu ian plendmotivon dum sia gardostarado. Oni povus pensi, ke li estas tornita el ligno, tiel senmove li staris. “Certe tio aspektas tre grandsinjore, ke mia edzino havas gardostaranton antau la nesto!” li pensis. “Oni ja ne povas scii, ke mi estas shia edzo, oni certe pensas, ke mi estas alkomandita chi tien. Tio certe aspektas kiel io tre grava!” Kaj senlace li staris sur unu piedo.

Malsupre sur la strato ludis amaso da infanoj, kaj kiam ili ekvidis la cikoniojn, unu el la plej kuraghaj knaboj kaj iom post iom ankau chiuj aliaj ekkantis strofon el malnova kanto pri cikonioj, kiom ili tion memoris:

“Cikonio en aero,
Vin atendas nun danghero!
Via nest' kun la infanoj
Estos tuj en miaj manoj.

Unu estos trapikita,
Dua estos sufokita,
Tria estos bruligita,
Kvara estos forprenita.”

“Auskultu, kion la knaboj kantas!” diris la malgrandaj cikoniidoj. “Ili diras, ke ni estos rostitaj kaj bruligitaj!”

“Tio vin tute ne maltrankviligu!” diris la cikonio-patrino. “Ne auskultu tion, nenio al vi farighos!”

Sed la knaboj ripetadis chiam denove kaj montradis per la fingroj la cikonion. Nur unu knabo, kiu havis la nomon Petro, diris, ke estas peko kaj honto moki bestojn, kaj li ne partoprenis en ilia petolado. La cikonio-patrino konsolis siajn infanojn: “Ne zorgu pri tio!” si diris; “vidu nur, kiel trankvile kaj senzorge staras via patro, kaj ech sur unu piedo!”

“Ni tiel timas!” diris la idoj kaj retiris siajn kapojn en la neston.

Kiam en la sekvanta tago la knaboj denove kunvenis por ludi kaj ekvidis la cikoniojn, ili denove komencis sian malnovan kanton:

“Unu estos trapikita,
Dua estos sufokita! –”

“Chu ni estos trapikitaj kaj sufokitaj?” demandis la cikoniidoj.

“Ne, certe ne!” respondis la patrino. “Vi lernos flugi; mi jam bone ekzercos tion kun vi! Tiam vi elflugos sur la herbejon kaj faros viziton al la ranoj. Ili klinos sin antau ni en la akvon, kantos “kva, kva!” Kaj poste ni ilin manghos. Tio estas vera plezuro!”

“Kaj poste?” demandis la cikoniidoj.

“Poste kolektighos chiuj cikonioj, kiuj loghas chi tie en la lando, kaj tiam komencighos la granda autuna ekzercado. Tiam oni devas bone flugi, tio estas tre grava, char kiu ne povoscias flugi, tiun la generalo trapikas per sia beko. Tial lernu bone flugi, kiam la instruado komencighos!”

“Tiam oni ja tamen nin trapikos, kiel diris la knaboj, kaj auskultu, jen ili tion jam denove diras!”

“Auskultu min, ne ilin!” diris la cikonio-patrino. “Post la granda ekzercado ni flugos al la varmaj landoj, malproksimen de chi tie, trans montojn kaj arbarojn. Al Egiptujo ni flugos, kie trovighas triangulaj stonaj domoj, kiuj supre finighas per unu pinto kaj atingas ghis la nuboj. Ili estas nomataj piramidoj kaj estas pli maljunaj, ol cikonio povas al si imagi. Tie ankau trovighas rivero, kiu eliras el siaj bordoj kaj kovras la tutan landon per shlimo. Oni promenadas en la shlimo kaj manghas ranojn.

“Ho!” ekkriis chiuj idoj.

“Jes, tie estas mirinde bele! Dum la tuta tago oni faras nenion alian, nur manghas. Kaj en tiu tempo, kiam al ni estas tiel bone, chi tie en la lando ne trovighas ech unu verda folio sur la arboj. Chi tie estas tiel malvarme, ke la nuboj glaciighas en bulojn kaj falas malsupren en formo de malgrandaj blankaj chifonetoj.” Shi parolis pri la negho, sed shi ne povis klarigi tion pli precize.

“Chu ankau la malbonkondutaj knaboj glaciighas?” demandis la cikoniidoj.

“Ne, ili ne glaciighas, sed ne multe mankas ghis tio, kaj ili devas sidi en la senluma chambro kaj che la forno. Sed vi, kontraue, povas flugadi en fremdaj landoj, kie trovighas floroj kaj regas varma sunlumo!”

Dume pasis jam kelka tempo, kaj la idoj farighis tiel grandaj, ke ili povis stari rekte en la nesto kaj rigardi chirkauen. La cikonio-patro alflugadis chiutage kun bongustaj ranoj, malgrandaj serpentoj kaj chiaj troveblaj frandajhoj por cikonioj. Kaj kiajn gajajn artifikajhojn li faradis antau ili! Li povosciis meti la kapon ghuste sur la voston, per la beko li klakadis tiel, kvazau ghi estus klakilo, kaj krom tio li rakontadis al ili historiojn, kiuj chiuj koncernis la marcon.

“Auskultu, nun vi devas lerni flugi!” diris unu tagon la cikonio-patrino, kaj tiam chiuj kvar idoj devis iri sur la supron de la tegmento. Ho, kiel ili shancelighis! Kiel ili penis per la flugiloj teni sin en ekvilibro kaj tamen ili chiam estis en dangero fali malsupren!

“Rigardu min!” diris la patrino; “tiel vi devas teni la kapon, tiel vi devas starigi la piedojn! Unu, du! unu, du! Tiamaniere vi irados en la mondo antauen!” Kaj shi traflugis malgrandan distancon, kaj la idoj faris malgrandan mallertan movighon. Bum! ili falis, char ili estis ankorau tro mallertaj.

“Mi ne volas flugi!” diris unu el la idoj kaj rampis returne en la neston. “Mi tute ne havas deziron iri al la varmaj landoj.”

“Vi volas do frostighi chi tie en la vintro? Vi volas do, ke la knaboj venu kaj vin trapiku, sufoku kaj bruligu? En tia okazo mi ilin vokos!”

“Ho ne!” diris la cikoniido kaj saltis denove sur la tegmenton al la aliaj. En la tria tago ili jam povosciis sufiche bone iom flugi, kaj nun ili pensis, ke ili povoscias ankau shvebi en la aero. Tion ili volis fari, sed bum! ili mallerte falis kaj devis tuj denove ekmovi siajn flugilojn. La knaboj tiam kuradis sur la strato kaj kantis sian malnovan kanton:

“Cikonio en aero!”

“Chu ni flugu tien kaj elpiku al ili la okulojn?” demandis la cikoniidoj.

“Ne, lasu tion!” diris la patrino. “Auskultu nur min, tio estas multe pli grava. Unu, du, tri! Nun ni flugu dekstren! Unu, du, tri! Nun maldekstren, chirkau la kamentubon! Nu, tio estis tre bona! La lasta frapo de la flugiloj estis tiel bela kaj ghusta, ke vi ricevos la permeson iri kun mi morgau al la marcho. Tie kunvenadas multe da honorindaj cikoniaj familioj kun siaj infanoj. Pruvu do, ke miaj estas la plej bone edukitaj, kaj tenu vin tute rekte, tio bone aspektas kaj kauzas satatecon.”

“Sed chu ni faru nenian venghon al la malbonaj knaboj?” demandis la cikoniidoj.

“Lasu ilin krii, kion ili volas! Vi tamen levighos al la nuboj kaj venos en la landon de la piramidoj, dum ili devos senti froston kaj havos neniun verdan folion nek dolchan pomon!”

“Jes, ni venghos!” ili flustris unu al la alia, kaj ili denove diligente ekzercighis.

El chiuj knaboj sur la strato neniu tiel obstine kantadis la mokan kanton, kiel tiu, kiu ekkantis ghin la unua, kaj tio estis tute malgranda bubo, kiu certe havis la aghon de ne pli ol ses jaroj. La cikoniidoj tamen pensis, ke li havas la aghon de cent jaroj, char li estis multe pli granda, ol ilia patro kaj ilia patrino. Ili ja havis nenian komprenon pri tio, kian aghon povas havi malgrandaj kaj grandaj infanoj. Sian tutan venghon ili volis elvershi sur tiun knabon, char li ja komencis la kanton kaj ankorau senlace ghin ripetadis. La junaj cikonioj estis tre koleraj, kaj ju pli grandaj ili farighis, des malpli ili volis tion toleri. Fine la patrino devis promesi al ili, ke shi donos al ili la eblon venghi, sed ne pli frue ol en la lasta tago de ilia restado en chi tiu lando.

“Ni devas ja antaue vidi, kiel vi pruvos vian taugecon che la granda ekzercado! Se vi faros vian provon malbone, tiel ke la generalo devos trapiki vian bruston per sia beko, tiam la knaboj estos ja pravaj, almenau en unu rilato! Ni do antaue vidu!”

“Jes, vi tion vidos!” diris la infanoj, kaj ili estis tre diligentaj. Ili ekzercighis chiutage kaj flugis tiel charme kaj facile, ke estis plezuro tion vidi.

Jen venis la autuno. Chiuj cikonioj iom post iom kolektighis, por ekflugi antau la vintro al la varmaj landoj. Kia ekzercado estis antaue farata! Ili devis flugi trans arbarojn kaj urbojn, por vidi, chu ili povoscias bone flugi char ili havis ja antau si grandan vojaghon. Niaj junaj cikonioj faris sian ekzamenighon tiel bone, ke ili ricevis la noton: “Perfekte bone, kun rano kaj serpento.” Tio estis la plej bona atesto, kaj la ranon kaj serpenton ili povis manghi, kaj tion ili efektive faris.

“Nun ni devas fari nian venghon!” ili diris.

“Jes,” diris la cikonio-patrino. “Kion mi elpensis, tio estos la plej ghusta. Mi scias, kie trovighas la lageto, en kiu kushas chiuj malgrandaj homaj infanoj, ghis venas la cikonio kaj portas ilin al iliaj gepatroj. La charmaj malgrandaj infanoj dormas kaj songhas tiel dolche, kiel ili poste neniam plu songhas. Chiuj gepatroj tre deziras havi tian malgrandan infanon, kaj chiuj infanoj volas havi fratinon au fraton. Nun ni flugu al la lageto kaj prenu po unu etulo por chiu el la infanoj, kiu ne kantis la malbonan kanton kaj ne mokis la cikoniojn.”

“Sed koncerne tiun malbonan, abomenindan knabon, kiu faris la komencon kun la kantado, kion ni faros al li?”

“Tie en la lageto kushas malgranda senviva infano, kiu mortis dum la dormado. Ghin ni portos al li, tiam li devos plori, char ni estos alportintaj al li senvivan frateton. Sed al tiu bona knabo, kiun vi certe ankorau ne forgesis, kaj kiu diris, ke estas peko kaj honto moki la bestojn, – al tiu ni alportos kaj frateton kaj fratineton; kaj char la knabo estas nomata Pechjo, tial vi chiuj estu nomataj Pechjo!”

Kaj kiel shi diris, tiel farighis. De tiu tempo chiuj cikonioj ricevis la nomon Pechjo, kaj tiel ili ankorau nun estas nomataj.

KONGRESO EN FRANCIO KUN KLARA

2008-12-17T10:57:00.001-08:00

KUN KLARA D-ro Zamenhof estas ĉe hejmo de oftalmologiisto D-ro Javal. Akompanita de pluraj famaj personoj; Zamenhof kaj Klara silbernik kunekun amikoj patroprenis de pluraj vespermanĝoj, malgrandaj prelegoj. Ĉie “Boulogne” oni vidas hungarulojn, germanulojn, italiulojn, rusulojn, Ktp... kaj oni povas aŭdi Esperanton, foje flue, foje malfrue, ĉar kelkuloj ĵus eklernis la lingvo.

With a clear D-ro Zamenhof is at a home of an ophthalmologist D-ro Javal. Accompanied by several famous people; Zamenhof and Klara silbernik with some friends patroprenis from several dinners, small lectures. Everywhere “Boulogne” we could see Hungarians, Germans, Italians, Russians, etc... and we could hear Esperanto, occasion fluently, occasion not fluently, because some people just start-learnt the language.

BOULOGNE-SUR-MER

2008-12-17T10:23:00.000-08:00

Boulogne-Sur-Mer
Ceesto de D-ro zamenhof em Francio estis grava okazo. Ĉiuj vokas lin por fari prelegon. La elektita urbo estis “Boulogne-Sur-Mer” kie Esperanta movado kreskas. Je Julio 28ª. 1905 16ª horo Klara kaj D-ro Zamenhof eltrajnigis en la “La Gare du Nord” em “Boulogne”. D-ro Zamenhof estas feliĉa, tio kongreso estus granda paŝo por Esperanto.

Boulogne-Sur-Mer
Presence of D-ro zamenhof in France was important event. Everybody call him in order to a do lecture. The chosen city was Boulogne-Sur-Mer, where Esperantio movement grows. At July 28th. 1905 16 h. Klara and D-ro Zamenhof took out of the train at the Gare Du Nord in Boulogneâ D-ro Zamenhof is happy, that congress would be a big step for Esperanto.

LA ELEKTULO

2008-12-12T12:44:00.000-08:00

Dio privilegias neniun, ĉiuj ni devas labori por konkeri tion kion ni volas, ĉu materiala, ĉu spirituala, tiel kiam spiriteco decidis krei lingvon kiu estus "facila" parolinda kaj inteligenta, la unua demando ili sin faris estis: Ĉu ekzistas iu preta por tiu laboro ? Dum kelka tempo spiriteco serĉis ĉie, sed ili trovis neniun sufiĉe preparita por tiu granda tasko, tamen ili trovis kelkulojn kiujn jam estis mezpreparitaj, ili estis diligentaj , ili enkarniĝis en landoj de malsamaj lingvoj, kaj ĉiuj estis enklinaj al bona de homaro.
Do spiriteco elektis tiun ili juĝis esti pli kapabla, pli preparita por tiu tasko; ekde tiu momento la elektulo gajnis novan spiritmentoron, kelkaj religioj vokas ĝin gardanĝelon. Antaŭ komencis taskon la elektita spirito havis pliajn sep enkarniĝojn en landoj kiuj lingvoj estus profitendaj por kreigota lingvo. Orientita de nova spiritmentoro tiu ulo lernis multan pri lingvoj, kaj homkomuniko; li mem sentiĝis preta. Dum tiu tempo spiriteco preparis tiujn aliajn ulojn por apogi kreskadon de nova lingvo en aliaj landoj.
Ĉio estis preta, la elektulo ricevis verdan signalon de superaj spiritoj, tiel en Decembro 15a ( ĵaŭdo ) 1859, Rosalja Zamenhof akuŝis virbebon, kiun krion plenumis ĉambron, la patro, Mark Fabianovjĉ klopodis kaŝi siajn korsentojn; ĉeesto de spiritaro ne estis rimarkita de enkarniĝoj. La elkarnitaj estis feliĉaj, ilia misio ekkomencis. Bonveno Zamenhof ! Bonveno ESPERANTO. (mediuma verkado psikografita de Brigitte Monfort per spirito Aleksandro Logvin.)

Zamenhof 002

2008-12-11T15:53:00.000-08:00

Zamenhofo unue cerbumadis pri revivigo de la latina, kiun li lernis en lernejo, sed konkludis, ke ĝi estas tro komplika por normala komunikado. Lernante la anglan, li rimarkis, ke la verba konjugacio laŭ persono kaj nombro ne necesas kaj ke gramatika sistemo de lingvo povas esti multe pli facila, ol li opiniis antaŭe. Daŭris tamen la lerna malhelpo pro granda kiomo de parkerigendaj vortoj. Foje ekrimarkis Zamenhofo du rusajn surskribojn: швейцарская [ŝvejcarskaja] (pordistejo, vorto derivita de швейцар [ŝvejcar] – pordisto) kaj кондитерская [konditerskaja] (dolĉaĵejo, derivita de кондитер [konditer] – dolĉaĵisto). Tiuj vortoj kun la sama sufikso inspiris lin al la ideo, ke uzado de regularaj afiksoj povus konsiderinde malplimultigi la kiomon de la vortoradikoj necesaj por komuniki. Por ke la radikoj estu kiel eble plej internaciaj, li decidiĝis transpreni la vortprovizon plejparte el la latinidaj kaj ĝermanaj lingvoj, do el tiuj instruataj tiam tutmonde pleje.

DOMO DE ZAMENHOF

2008-12-11T15:47:00.000-08:00

Bjalistoko (pole Białystok [bʲaˈwɨstɔk], konata ankaŭ sub aliaj nomoj) estas la plej granda urbo en nord-orienta Pollando ĉe la rivero Biała, ĉefurbo de Podlaĥia Provinco (Województwo podlaskie), proksime de limoj al Belorusio kaj Litovio. La urbo estas administra, ekonomia, scienca kaj kultura centro de la regiono.
Inter ĉefurboj de provincoj Bjalistoko estas la 2-a plej dense loĝigita, 11-a plej homplena kaj 13-a plej vasta en Pollando.
Ĝi estas partoprenanto de: Unio de Polaj Metropoloj, Eŭroregiono Niemen, Eurocities, estas ankaŭ sidejo de Fondaĵo Verdaj Pulmoj de Pollando. Bjalistoko estas centro de komercaj kontaktoj kun orienta Eŭropo. Funkcias en ĝi la Centro al Promocio de Orienta Merkato.
Geografiaj kialoj (la urbo troviĝas proksime al Litovio, Belorusio kaj Rusio) kaj historiaj cirkonstancoj kaŭzis specifan karakteron de Bjalistoko. Dum jarcentoj vivis tie homoj de diversaj kulturoj, nacioj kaj religioj.

UNUAJ JAROJ

2008-12-11T15:03:00.000-08:00

Zamenhof naskiĝis en la Ulica Zielona 6 en la urbo Bjalistoko, kiu situis tiam en la Rusa Imperio (nun en Pollando). Lia naskiĝtago estis la 3-a de decembro laŭ la julia kalendaro, la 15-a de decembro laŭ la gregoria kalendaro kaj la 19-a de kislevo laŭ la juda. Li estis filo de lingvoinstruisto Mordeĥaj Zamenhof (kiu ruse preferis Marko) kaj Rozalio (naskita Sofer). Lia familio estis judoj el la Granda Duklando de Litovio, sed ne konsideris sin litovlingvanoj. Liadire, li estis "ruslanda hebreo". Lia patrino parolis al li en la jida lingvo, lia patro en la rusa, en kiu okazis ankaŭ la instruado de Zamenhof. Li iam diris, ke li ŝatas la rusan super ĉiuj aliaj lingvoj, sed pli poste li konfesis, ke la «ĵargono» (t.e. la jida) estas plej kara al lia koro. En letero de la 8a de marto 1901 (al Th. Thorsteinsson) Zamenhof skribis: "Mia gepatra lingvo estas la rusa; sed nun mi parolas pli pole..." Al liaj gefiloj hejme li parolis pole. Krome li lernis frue la germanan kaj la francan, la hebrean, cetere en la lernejo la malnovan grekan, latinan kaj anglan. Ŝajne li havis iom da scioj en la hispana, litova kaj en Volapuko. Li parolis laŭ propra eldiro flue la polan, rusan kaj germanan, iom malpli bone la francan. Oni diras ke Zamenhof havis etan siblo-problemon ("z-balbuton").

Li studis medicinon en Moskvo (1879-1881) kaj Varsovio (1881-1885). Li fakuliĝis pri okulkuracado interalie en Vieno. Komence Zamenhof estis rusema, sed pro la pogromoj de 1881/82 li aliĝis al la frua cionisma movado, alvokante la judojn elmigri komune al alia lando por krei judan ŝtaton. Komence li pensis pri ia loko en Ameriko, poste pri Palestino. Sed en 1885 li turnis sin (denove) al internaciismaj projektoj, taksante cionismon nereala. La lingva flanko de lia strebado fariĝis la lingvo Esperanto, la idea flanko la "homaranismo".

Lia unua planlingva projekto, Lingwe universala, estis preta jam en la komenco de la vintro 1878, kiam Zamenhof estis ankoraŭ gimnaziano. Dum sia naskiĝtaga festo de tiu jaro, je la 17a de decembro (nova stilo), li kantis kun siaj amikoj kanton en tiu lingvo (al tio rilatas la Zamenhof-tago). En la jaro 1881 li aranĝis novan projekton, kaj en 1885 li havis pli-malpli preta tiun projekton, kiun li publikigis en 1887 - Esperanton. La 26-an de julio 1887 li povis eldoni la Unuan Libron dank' al la financa helpo de la patro de Klara Zamenhof (naskita Silbernik), al kiu li edziĝos samjare la 9-an de aŭgusto. En tiu periodo naskiĝis liaj du unuaj gefiloj, Adamo (1888) kaj Sofio (1889); ambaŭ fariĝis kuracistoj. En 1904 venis ankoraŭ la dua filino, Lidja, naskita en 1904. En 1889 la doto de la edzino estis foruzita, pro Esperanto kaj ĉar Zamenhof devis helpi al sia patro. Zamenhof devis rekomenci kuracadi, sed havis longan tempon malfacilecon trovi sufiĉe da laboro (resp. pagantaj pacientoj) por vivteni sin, kaj devis dum kelkaj jaroj iom reteni sin de Esperanto. Ekde novembro 1897 li loĝis en Varsovio, strato Dzika 9, en la malriĉa hebrea kvartalo. Nur ĉirkaŭ la jaro 1900 li iom pli bonfartis finance.

Nomoj kaj pseŭdonimoj Israela poŝtmarko kun la bildo de L.L.Zamenhof kreita per ĉi tiu teksto en vikipedio La hebrea antaŭnomo de Zamenhof estis Eliezer (hebree: אליעזר ʾĔlîʿézer aŭ Eliʿézer) kaj li ricevis, ĵusnaskita, sekularan (kinuian) nomon Lejzer ( לייזער ), jida versio de Eliezer (hebree: אֱלִיעֶזֶר Eliʿézer). Vere, Esperanta antaŭnomo Lazaro estas juddevena nomo (hebree: אֶלְעָזָר Elʿazar, greke: Λάζαρος Lazaros, latine: Lazarus, ruse: Лазарь Lazar’, pole: Łazarz Ŭazaŝ, hispane: Lázaro), sed ankaŭ kristana (estas du Lazaroj cititaj en Evangelioj, kaj estas Sankta Lazaro ktp.). La rusan nomon Ljudovik/Ljudvik (ruse: Людовик/Людвик Ljudovik/Ljudvik, esperantigite Ludoviko, germane: Ludwig, pole: Ludwik) li elektis kiel gojan nomon (kinuion) honore al Francis Lodwick aŭ LODOWYCK, kiu publikigis en 1652 projekton pri planlingvo, pri kiu Zamenhof legis en verkoj de Komenio. Tiu ŝanĝo okazis nur kiam li iris al Moskvo al universitato. La skribformo Zamenhof anstataŭ Samenhof (kiu signifas germane semkorto) aperis nur post la unuaj jaroj de disvastigo de Esperanto. En la fino de 19-a jarcento, lia frato Leono Zamenhof doktoriĝis kaj ekis subskribi "Dr. L. ZAMENHOF", pro tio, li ekde 1901 subskribis "Dr. L. L. ZAMENHOF". La du L-oj ne reprezentis la du antaŭnomojn en difinita maniero - do ne klaras en kiu ordo aperu "Ludoviko" kaj "Lazaro" en la longigita versio de la mallongigo.

Zamenhof uzis plurajn pseŭdonimojn, la plej konata estas d-ro Esperanto, sub kiu li publikigis en 1887 sian lingvo-projekton. Pere de lingvo de d-ro Esperanto kaj Esperanto-lingvo ĝi fariĝis la nomo de la lingvo, dum la pseŭdonimo jam rapide estis malkovrita. Kelkaj esperantistoj ŝatis nomi lin kara Majstro, kion Zamenhof rifuzis. Aliajn pseŭdonimojn li uzis ĉefe kiel aŭtoro de cionismaj aŭ homaranismaj verkoj: Gamzefon (Hamzefon); Hemza, Amiko, N.N., Anna R., Unuel, Homo sum, Homarano, D-ro X..

Esperanto kaj Zamenhof

VIVO DE ZAMENHOF - 01

VIVO DE ZAMENHOF - 02

VIVO DE ZAMENHOF - 03

VIVO DE ZAMENHOF - 04

VIVO DE ZAMENHOF - 05

VIVO DE ZAMENHOF - 06

VIVO DE ZAMENHOF - 07

VIVO DE ZAMENHOF - 08

VIVO DE ZAMENHOF - 09

VIVO DE ZAMENHOF - 10

VIVO DE ZAMENHOF - 11

VIVO DE ZAMENHOF - 12

VIVO DE ZAMENHOF - Fino

MEDIUMECO DE ZAMENHOF

INSANA AGADO

PATRO DE ZAMENHOF

MISKOMPRENO unua parto

klaku sur desegno por grandigi gxin.

MISKOMPRENO fina parto

klaku sur desegno por grandigi gxin.

Rusio : Esperanto kaj Zamenhof

Click on the draw to enlarge it. Klaku sur desegno por grandigi ĝin. Cliquez sur le tirage pour l'agrandir.Нажмите на жеребьевке, чтобы увеличить ее.

Esperanto kaj Zamenhofa familio

Klaku sur desegno por grandigi ĝin.Click on the draw to enlarge it.Cliquez sur le tirage pour l'agrandir.Нажмите на жеребьевке, чтобы увеличить ее.

150 JAROJ POST SIA NASKIĜO

Klaku sur desegno por pligrandigi ĝin.Click on the draw to enlarge it.Нажмите на дизайн, чтобы увеличить ее.

ZAMENHOF KAJ RUSA IMPERIO

RASA MALAMO 1st. part. Klaku sur desegno pro pligrandigi gxin

RASA MALAMO 2nd part . Klaku sur desegno pro pligrandigi gxin

REVENO AL ŜONĜO 001- Klaku sur bildo por grandigi ĝin

REVENO AL ŜONĜO 002 - Klaku sur bildo por grandigi ĝin

" PA " " PLIM "

MORTO DE ZAMENHOF

EDZIGXA PETO

LEJZER LUDUWIK ZAMENHOF - STUDO EN MOSKVO

Инициатор Л.Л. Заменгоф

La Iniciatinto, L. L. Zamenhof

The Initiator, L. L. Zamenhof

150-jara Naskiĝdatreveno

SPIRITAJ E-LERNEJOJ parto 1

SPIRITAJ E-LERNEJOJ parto 2

REVENO AL SPIRITA MONDO

ESPRANTO KAJ HOMARANISMO

LIDJA ZAMENHOF

BOULOGNE SUR MER 1905 02

Аисты - Storks - Cikonoj

Cikonjo

KONGRESO EN FRANCIO KUN KLARA

BOULOGNE-SUR-MER

LA ELEKTULO

Zamenhof 002

DOMO DE ZAMENHOF

UNUAJ JAROJ

Click on the draw to enlarge it.
Klaku sur desegno por grandigi ĝin.
Cliquez sur le tirage pour l'agrandir.
Нажмите на жеребьевке, чтобы увеличить ее.

Klaku sur desegno por grandigi ĝin.
Click on the draw to enlarge it.
Cliquez sur le tirage pour l'agrandir.
Нажмите на жеребьевке, чтобы увеличить ее.

Klaku sur desegno por pligrandigi ĝin.
Click on the draw to enlarge it.
Нажмите на дизайн, чтобы увеличить ее.